Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘εκπαιδευση’ Category

«Κάθε χρόνο το Σεπτέμβρη* σαν ανοίγουν τα σχολεία,
Στις συνοικίες οι γυναίκες μπαίνουν στα χαρτοπωλεία.
Και αγοράζουν σχολικά βιβλία και τετράδια για τα παιδιά τους.
Απελπισμένες ψάχνουν στα τριμμένα τσαντάκια τους
και την τελευταία δεκάρα,
όλο παράπονο
που η γνώση είναι τόσο ακριβή.
Κι όμως μήτε που υποπτεύονται
Πόσο κακή είναι η γνώση
Που προορίζεται για τα παιδιά τους»
Μπ. Μπρεχτ

* Γράφει και για το Μάη ο Μπρεχτ..

Advertisements

Read Full Post »

διεθνές κάλεσμα του EZLN για κινητοποίηση 18/5

galeano_medium_withtext

Galeano, a Zapatista teacher, was murdered on May 2, 2014 while defending a community school in Chiapas, Mexico

———-

‘οι δικές μας προσπάθειες έχουν στόχο την ειρήνη, οι δικές τους τον πόλεμο’***

‘η La Escuelita** αποτελεί μια πολύ σημαντική πρωτοβουλία, διότι είναι ένα μέσο για να επικοινωνούμε με τους ανθρώπους από την πόλη, έτσι ώστε να μπορούμε να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας, τα μεγάλα επιτεύγματα μας κατά τη διάρκεια αυτών των 19, σχεδόν 20 χρόνων της αυτονομίας. Έτσι λέω ότι είναι ένα μέσο, ένα μέσο για να μπορέσουμε να μοιραστούμε την πρόοδο που έχουμε κάνει για την οικοδόμηση της αυτονομίας με ανθρώπους από το εξωτερικό, και ένα μέρος όπου έχουν τη δυνατότητα να έρθουν στα εδάφη μας, να μείνουν με τις αυτόχθονες οικογένειες, να μοιραστούν και να μάθουν. Και την ίδια στιγμή, οι επισκέπτες έρχονται για να κατανοήσουν πώς οι Ζαπατίστας έχουμε τους δικούς μας τρόπους, τις δικές μας μορφές οργάνωσης, τα δικά μας μέσα αυτάρκειας, και πως δεν έχουμε ανάγκη να στηριζόμαστε στο κακό σύστημα διακυβέρνησης, αλλά μάλλον χτίζουμε το δικό μας σύστημα’.   [λογια του δολοφονημένου καθηγητή  Jose Luis Solis López (γνωστού ως Γκαλεάνο) Ο Γκαλεάνο στοχοποιήθηκε και δολοφονήθηκε στις 2 Μαΐου σε ενέδρα λίγο έξω από Caracol* της La Realidad].

* caracol [περιοχή]

* Escuelita [μικρό σχολείο]

Ο ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΟΡΓΗ

[το πένθος και η διαχείριση του πόνου σύμφωνα με τους Ζαπατίστας]

‘αν δεν ήμασταν ζαπατίστας και είχαμε πάρει εκδίκηση, θα είχε γίνει σφαγή. Γιατί είμαστε πολύ θυμωμένοι με όσα έκαναν στο σύντροφο Γκαλεάνο. Όμως είμαστε ζαπατίστας και το θέμα δεν είναι η εκδίκηση, αλλά η δικαιοσύνη’

‘Εμείς οδηγηθήκαμε μέχρι εδώ εξαιτίας του πόνου και της οργής. Αν εσείς νιώθετε τα ίδια, πού μπορείτε να φτάσετε;

Γιατί εμείς είμαστε εδώ, στην πραγματικότητα (Ρεαλιδάδ). Εκεί που ήμασταν πάντα.

Εσείς;

Γεια σας.   Υγεία και αγανάκτηση.

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

Μεξικό
Μάιος 2014.   20 έτη από την έναρξη του πολέμου ενάντια στη λήθη’

[απο την ελλην.μεταφρ. Enlace Zapatista]

——————-

Οι Zapatistas δεν αρκέστηκαν να καταριούνται το σκοτάδι. Κράτησαν αναμμένη τη φωτιά της αντίστασης. Διαβαίνοντας το μονοπάτι της ανατροπής του καπιταλισμού, οικοδομούν την αυτονομία. Μέσα σε 20 χρόνια, κατάφεραν να απελευθερώσουν τη γη των ιθαγενών του Μεξικού από τους τσιφλικάδες στην επαρχία Τσιάπας. Χιλιάδες ιθαγενείς έπαψαν να είναι σκλάβοι, μπόρεσαν να ορίσουν οι ίδιοι τους όρους της ζωής τους:

οι ίδιοι, στις κοινότητές τους, δουλεύουν την ανακτημένη γη για να τρέφονται, έφτιαξαν νοσοκομεία, σχολεία.
Για την υπεράσπιση αυτών που ταπεινά έχτισαν οι σύντροφοι ζαπατίστας στη Ρεαλιδάδ, δολοφονήθηκε ο δάσκαλος Galeano‘    από το κάλεσμα σε διαμαρτυρία 18/5 10.00 πρεσβεία Μεξικού

Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)

Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής (ΣYBXA)

——————————

Video de la Escuelita Zapatista en el Caracol de Roberto Barrios y Oventic en Chiapas

Read Full Post »

Paulo Freire ( 1924-1997)
[θρύλος της παιδαγωγικής του μεταπολεμικού κόσμου]
‘Όταν νίπτει κανείς τας χείρας του
σε μια σύγκρουση μεταξύ ισχυρών και αδυνάτων,
δε σημαίνει ότι μένει ουδέτερος,
σημαίνει ότι παίρνει το μέρος των ισχυρών’.

‘η εκπαίδευση είναι πρακτική ελευθερίας
– ο καταπιεσμένος πρέπει να συνειδητοποιήσει τον κόσμο του για να γραμματιστεί,
δηλ. να χειραφετηθεί,
να γίνει υποκείμενο του μέλλοντος του’

η παιδευτική χειραφέτηση που πρότεινε ο Φρέιρε
ήταν κάτι πολύ περισσότερο
από έναν συμπονετικό αλφαβητισμό των φτωχών και κατατρεγμένων
– ο Φρέιρε οραματιζόταν και ζητούσε το γραμματισμό
ως ένα εργαλείο κοινωνικής συμμετοχής,
ως ένα μοχλό πολιτικής πράξης και ανατροπής.

[Θ.Τριαρίδης, –παρενθετικά σε άλλο κείμενο– για τον Φρέιρε]

το βιβλίο του Πάουλο Φρέιρε – Η αγωγή του καταπιεζόμενου
το κατεβάζετε από τη βιβλ/θήκη εδώ:
http://sdes.espivblogs.net/?page_id=52
———————-  ή πατώντας εδώ:
Φρέιρε_η-αγωγη-του-καταπιεζομενου

Το Θέατρο Forum του Augusto Boal -για εκπαιδευτικούς
Susie MacDonald, Daniel Rachel, Εμψυχωτές Θεάτρου Forum

την τεχνική και την μέθοδο του «Θεάτρου του Καταπιεσμένου» του Augusto Boal χρησιμοποιεί η Ακτιβιστική Ομάδα Θεάτρου του Καταπιεσμένου* απο το 2010 στην αθήνα, κ’ πραγματοποιεί παραστάσεις θεάτρου φόρουμ.

* όπου κ’ βιβλιογραφία

Read Full Post »

Διευθυντής σχολείου: Παραιτούμαι – Δεν μπορώ να γίνω μέρος της διάλυσης | AlfaVita – Εκπαιδευτικό Ενημερωτικό Δίκτυο.

Read Full Post »

Το σχολείο, κομμάτι μιας ανθρώπινης κοινωνίας που σε πολύ μεγάλο βαθμό αντιμετωπίζει τα άλλα ζώα και τη γη ως περιουσία, διαθέσιμα προς εκμετάλλευση, δεν μπορεί παρά να αντανακλά και να αναπαράγει σε όλο της το εύρος αυτήν την αντίληψη. Μετά από την ιδιοκτησία της γης (το σπίτι «μου», το χωράφι «μου») η έννοια της περιουσίας επεκτείνεται και στα υπόλοιπα ζωντανά όντα, και πρωτοπαρουσιάζεται στα ανοιχτά παιδικά μυαλά μέσα στην τάξη, για να συνεχιστεί σταδιακά στις κοινωνικές, εργασιακές και διαπροσωπικές σχέσεις.

Το εκπαιδευτικό σύστημα επικεντρώνεται στη χρηστική αξία των έμβιων όντων για τον άνθρωπο είτε άμεσα ως τροφή, είτε έμμεσα ως αντικείμενο εκμετάλλευσης και τα κατατάσσει ανάλογα με την «ανάγκη» που εξυπηρετούν. Έτσι τα «κατοικίδια» υπάρχουν για να μας κάνουν παρέα, και όπως, προωθούν εκτροφείς και όλο το συναφές σύστημα εκμετάλλευσης, πρέπει να είναι βέβαια «ράτσας», καθαρόαιμα, και να κοστολογούνται άνω των 400 ευρώ. Τα υπόλοιπα που ζουν στο δρόμο και δεν εξυπηρετούν αυτό το σκοπό, θεωρούνται παράσιτα, εστίες μόλυνσης, και επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία και τους γονείς που τραβάνε τα παιδιά μακριά τους, και στειρώνονται μαζικά, μαντρώνονται ή εξαφανίζονται με δημοτική εντολή μαζί με τους άλλους άστεγους ή άλλους ανεπιθύμητους πριν από κάθε μεγάλη φιέστα ή στις προσπάθειες «αναβάθμισης μιας περιοχής».

Ακολουθούν τα «παραγωγικά» για να μας «δίνουν» τροφή και ρούχα, και βέβαια χρήματα ως εμπορεύματα, ενώ παραβλέπεται η αναφορά στην αιχμαλωσία, στην αναγκαστική τεχνητή γονιμοποίηση, στη φυσική τους ζωή, όπως θα ήταν έξω από τα μαζικά εκτροφεία, ή στα χημικά με τα οποία συντηρείται το νεκρό δέρμα τους, και βέβαια στις επιπτώσεις στην υγεία όσων τα επεξεργάζονται για να θησαυρίζουν οι γουνέμποροι. Τα «πειραματόζωα» στην τριτοβάθμια πια εκπαίδευση, που τεμαχίζονται γιατί από ότι φαίνεται μας μοιάζουν αρκετά για να εξάγουμε ιατρικά συμπεράσματα, και για να κάνουν εξάσκηση πάνω τους οι φοιτητές βιολογίας και ιατρικής, αλλά όχι αρκετά για να μην θεωρείται η ζωή τους αναλώσιμη και να κερδίζουν ευρώ ανά κεφάλι οι προμηθευτές και οι φαρμακοβιομηχανίες. Και βέβαια τα «άγρια», αυτά που δεν μπορούν να εξημερωθούν και, μέσα σε βαθύ παραλογισμό αντιφάσεων, μαγευόμαστε από την ομορφιά και την ανεξαρτησία τους, τα κυνηγάμε ως γκουρμεδιές, ή τα κλείνουμε με κάγκελα και φράχτες όλων των ειδών, για να τα επισκέπτονται εκδρομές με εισιτήριο σε «κήπους» και «πάρκα» στο πλαίσιο της «περιβαλλοντικής εκπαίδευσης». Περνώντας το μήνυμα ότι η θέση κάποιων είναι μέσα σε κλουβιά, αποκομμένοι από το φυσικό και κοινωνικό τους περιβάλλον, και ότι αν τους βγάλουμε έξω θα μας δαγκώσουν. Όταν κάποια κοντεύουν να εξαφανιστούν, και αν έχουμε χρόνο, αναλογιζόμαστε ίσως τις συνέπειες, και πάλι σύμφωνα με την οικολογική μόδα που θέλει πάντα να προβάλλει ως κύριο επιχείρημα τις συνέπειες στον άνθρωπο και όχι την αυτοδιάθεση κάθε ζωντανού όντος.

Τοποθετώντας τον άνθρωπο στο κέντρο του σύμπαντος ηθικά, πολιτικά, φιλοσοφικά, θρησκευτικά και επιστημονικά, το σχολείο μαζί με την οικογένεια συχνά μας μαθαίνει από μια ιδιαίτερα κρίσιμη ηλικία ότι άλλο άνθρωπος, και άλλο ζώο. Ακόμα και η ίδια η μελέτη των μη ανθρώπινων ζώων κατατάσσεται ως αντικείμενο μόνο των φυσικών (βιολογία) και όχι των κοινωνικών επιστημών παρά το γεγονός ότι έχουν κοινωνική οργάνωση, συμπεριφορές και νοητικές λειτουργίες που είναι κοινές και συχνά πιο εντυπωσιακές από τις «δικές μας». Μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί στη συντριπτική τους πλειοψηφία αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο και τα υπόλοιπα είδη ως δύο ξεχωριστές ομάδες που μελετώνται και συζητιούνται σε διαφορετικό πλαίσιο, με διαφορετική ορολογία και διαφορετικά συστήματα αξιών.

Τον ανθρωποκεντρισμό ακολουθεί ο σπισισμός (από το species=είδος). Όπως ο εθνικισμός, ο σεξισμός και ο ρατσισμός, ο σπισισμός επικεντρώνεται στις διαφορές και παραβλέπει τις ομοιότητες μεταξύ του υποκειμένου και αντικειμένου της διάκρισης, εξηγεί και επικυρώνει ότι η κοινωνία χρησιμοποιεί ένα άσχετο κριτήριο για να καθορίσει γιατί πρέπει να διαχωρίζεται από το διαφορετικό. Στην περίπτωση του σπισισμού το κριτήριο είναι το είδος, όπως στις άλλες περιπτώσεις η καταγωγή και το φύλο. Έτσι ανακηρύσσουν κάποια είδη κατώτερα, όπως οι άρχοντες τους δούλους, όπως οι ναζί τους εβραίους, τους ρομά και τα άτομα με κινητικά προβλήματα, όπως οι φασίστες τους «ξένους», τους μετανάστες, όσους δείχνουν αλληλεγγύη σε αυτούς και όσους διαφωνούν με τους ίδιους. Στην περίπτωση των άλλων ζώων «οι ειδικοί», χρηματοδοτούμενοι από φαρμακοβιομηχανίες και μεγαλοεργαστήρια, έρχονται να στηρίξουν αυτήν την αντίληψη με ανθρωποκεντρικά τεστ νοημοσύνης, συναισθημάτων και συνείδησης, για να αποδείξουν την «ανεπαρκή» επίδοση κάποιων ειδών και να δικαιολογήσουν έτσι την απαλλαγή τους από φυσικά δικαιώματα και αξίες.

Η επιμονή της κυριαρχίας να διαχέει μεθοδευμένα στην κοινωνία αντιλήψεις που βλέπουν τα μη ανθρώπινα ζώα ως αντικείμενα, και η αδράνεια της κοινωνίας, η οποία οφείλεται εν μέρη στη δύναμη της συνήθειας, πετυχαίνουν να συντηρούν και να αυξάνουν τα κέρδη της φαρμακοβιομηχανίας, της βιομηχανίας κρέατος και γάλακτος, της βιομηχανίας ένδυσης και διασκέδασης, με τεράστιες κοινωνικές, ηθικές, φιλοσοφικές και οικονομικές προεκτάσεις. Η ανθρωποκεντρική αντίληψη, ενισχυμένη και από την εκπαίδευση, έχει εμποτίσει σχεδόν κάθε ιδεολογία, η οποία με τη σειρά της ενισχύει αυτή την αντίληψη, συντηρώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο.

Η αλλαγή της θεώρησης των μη ανθρώπινων ζώων στην εκπαίδευση προϋποθέτει και συνεπάγεται ριζικές αλλαγές στην κοινωνία, στην καθημερινότητα μας, στο πώς αντιλαμβανόμαστε τις μεταξύ μας σχέσεις, στο πώς στεκόμαστε δίπλα ή απέναντι σε καθέναν, ανεξαρτήτως είδους, φύλου, χρώματος, καταγωγής, εμφάνισης, σεξουαλικών προτιμήσεων, ευφυΐας, οξύτητας αισθήσεων, προβοσκίδας ή ουράς. Μέχρι τότε, η ανατροπή της αντίληψης που διαμορφώνεται στο σχολείο για τα μη ανθρώπινα ζώα και κατ’ επέκταση για την αυτοδιάθεση κάθε έμβιου όντος, επαφίεται στην πολιτική αντίληψη και στη διάθεση αμφισβήτησης των «φορεμένων» αξιών και συνηθειών καθενός και καθεμιάς από μας.

Αλογόμυγες                                                                                         …ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

…ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ/ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ/ΟΙ

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Άπατρις (φύλλο 20, σελ. 16)

1455149_623330401042206_589718494_n 1499639_636857563022823_1464770967_n1511459_632200163488563_555393984_o

Read Full Post »

L`Ecole Buissonniere (1949) Jean-Paul Le Chanois

1920, σ’ ένα μικρό χωριό της Προβάνς, στη νότια Γαλλία. Ο κύριος Πασκάλ, νέος δάσκαλος στο σχολείο, συγκρούεται με την έλλειψη ενδιαφέροντος των μαθητών του. Αποφασίζει να αλλάξει ριζικά τις διδακτικές του μεθόδους. Ακούει τα παιδιά, εμπνέεται από τις ανακαλύψεις και τα ενδιαφέροντα τους, πηγαίνει μαζί τους στη φύση. Αναπτύσσεται έτσι μια διαφορετική σχέση μεταξύ τους που θα έχει σαν αποτέλεσμα οι μαθητές του να ξαναβρούν την χαρά να μαθαίνουν και ο κύριος Πασκάλ την χαρά να διδάσκει. Όμως αυτή η μικρή επανάσταση κακοφαίνεται σε κάποιους γονείς και παράγοντες της περιοχής…


ΠΗΓΗ: cine.gr

Το σενάριο της ταινίας στηρίζεται στη ζωή του μεγάλου γάλλου παιδαγωγού και μεταρρυθμιστή της παιδείας Σελεστέν Φρενέ (Celestin Freinet 1896-1966). Καταγράφει βασικά τον πρώτο χρόνο της εκπαιδευτικής του πορείας, γύρω στο 1920, στην πόλη Bar-sur-Loup, τότε που έθετε για πρώτη φορά τις βάσεις μιας νέας εκπαιδευτικής αντίληψης. Η παιδαγωγική μέθοδος του Φρενέ στοχεύει στη δημιουργία ενός άλλου σχολείου όπου κάθε παιδί αντιμετωπίζεται σαν μια ξεχωριστή προσωπικότητα, μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα, όπου η παιδεία δεν είναι αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα κι ο ρόλος του εκπαιδευτικού συνίσταται κυρίως στο να βοηθήσει τα παιδιά να βρουν μόνα τους το δρόμο της γνώσης. Ο Σελεστέν Φρενέ, πρώτος αυτός, επεδίωξε να εισάγει τις νέες τεχνολογίες της εποχής στην εκπαίδευση: τυπογραφία, ραδιόφωνο, κινηματογράφο. Είναι πιο γνωστός ως ο πρώτος που έβαλε το τυπογραφείο στην τάξη και καθιέρωσε την διασχολική αλληλογραφία. Λιγότερο γνωστό είναι ότι πρώτος αυτός έβαλε τον κινηματογράφο στο σχολείο το 1926! Ήταν φυσικό οι πρωτοποριακές του μέθοδοι να μην είναι αρεστές στο κατεστημένο, κυρίως αυτό της Καθολικής Εκκλησίας. Γι αυτό κυνηγήθηκε ανελέητα. Πάλεψε μέσα από αντίξοες συνθήκες και στο τέλος υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη δημόσια εκπαίδευση για να συνεχίσει πιο ελεύθερος το παιδαγωγικό του έργο. Αλλά πια δεν ήταν μόνος. Στη βάση των ιδεών του δημιουργήθηκε ένα μεγάλο διεθνές παιδαγωγικό κίνημα που είναι ακόμα ζωντανό.

Read Full Post »

Στηρίζουμε την απεργία με δράσεις που μας ενώνουν με τη βάση της κοινωνίας ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Καλούμε σε συζήτηση διαμόρφωσης της παρακάτω πρότασης 

[σε .pdf για εκτυπωση:  KEIMENO 2013  σε .doc  KEIMENO 2013]

  Τη Δευτέρα 9/9/13 ώρα 7μμ            Στο Πολυτεχνείο (οδό Πατησίων)

Απεργίες έχουν γίνει πολλές τα τελευταία χρόνια, χωρίς να καταφέρουμε να αλλάξουμε στο ελάχιστο τις εργασιακές σχέσεις ή να αναχαιτίσουμε την επίθεση του κεφάλαιου και του κράτους. Tο μεγαλύτερο πρόβλημα που αναδύεται είναι οι όροι με τους οποίους διεξάγονται οι απεργίες (και γενικότερα οι αγώνες) αλλά και ο μη συγκρουσιακός-ανατρεπτικός χαρακτήρας τους. Η κοινωνική επίθεση συνεχώς εντείνεται και μάλιστα, όσο πιο χαμηλά στην ταξική αλυσίδα κατεβαίνουμε, τόσο μεγαλύτερη γίνεται. Το κεφάλαιο για να αντιμετωπίσει την κρίση κερδοφορίας των τελευταίων ετών, επιτίθεται και μειώνει το εργατικό κόστος, ιδιωτικοποιεί κοινωνικά αγαθά, απαλλοτριώνει προς άντληση κέρδους τη φύση.

Παρ όλη την “ποσότητα” της εξαθλίωσης, δεν έχει γεννηθεί ακόμη ένα κίνημα ή έστω ένας επιμέρους αγώνας με αξιόλογα διεκδικητικά χαρακτηριστικά. Οι “αντικειμενικές συνθήκες” είναι μεν αναγκαίες αλλά όχι ικανές. Οι περαιτέρω μειώσεις μισθών, οι απολύσεις, η ανεργία δε θα οδηγήσουν νομοτελειακά σε ξεσηκωμό. Η παθητικοποίηση και η λογική “ο σώζων εαυτόν σωθήτω” δεν είναι αποτέλεσμα της άγνοιας, της κακής συνδικαλιστικής ηγεσίας, της έλλειψης πολιτικής συνείδησης.

Αναγνωρίζοντας ως κυρίαρχη μορφή αγώνα την απεργία, οφείλουμε να αναδείξουμε το ρόλο των εργατοπατέρων και του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Οι εργατοπατέρες έχουν καταφέρει να μετατρέψουν τη σύγκρουση σε θέαμα. Εξαντλούνται σε βερμπαλισμούς, σε διαδοχικές συναντήσεις με υπουργούς, σε κοκορομαχίες στα ΜΜΕ, σε παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, και σε νομικίστικα τερτίπια. Όσο επικρατεί η ανάθεση των αγώνων που ξεκινάνε από τις ηγεσίες και μετά διαχέονται προς τα κάτω, οι αγώνες αυτοί έχουν μικρή πιθανότητα επιτυχίας. Και αυτό, γιατί, στους κεντρικούς σχεδιασμούς, την ιδεολογική, στρατηγική και τακτική κυριαρχία την έχει το κράτος το οποίο λειτουργεί έτσι ακριβώς, από τη φύση του. Οι προϋποθέσεις επιτυχίας ενός απεργιακού αγώνα είναι τρεις. Συσπείρωση του κλάδου, αποφασιστικότητα των απεργών και αλληλεγγύη άλλων αγωνιζόμενων.

Συσπείρωση

Αποδείχθηκε στις συνελεύσεις πριν την απεργία που δεν έγινε, ότι υπάρχει, ή τουλάχιστον μπορεί να επιτευχθεί μία ικανοποιητική ενότητα μεταξύ των καθηγητών. Ο κατακερματισμός σε ασεπίτες-μη ασεπίτες, παλιούς-νέους, οι νέες εργασιακές σχέσεις των εργαζόμενων μέσω ΕΣΠΑ, η εξατομίκευση του προβλήματος κάθε συναδέλφου, η αλληλοκάλυψη των κλάδων μέσω α” ή β” ανάθεσης είναι σχεδιασμοί που στοχεύουν ακριβώς στην ενότητα και τη συσπείρωση. Δεν το επιτρέπουμε να συμβεί. Η συντροφικότητα που έχει αρχίσει να χτίζεται και που αγκαλιάζει τους συναδέλφους που είναι σε διαθεσιμότητα ή αργία, είναι καλό σημάδι για τη συνέχεια.

Αποφασιστικότητα

Να απεγκλωβιστούμε από την αμυντική κακόμοιρη στάση. Έχει γίνει δεύτερη φύση του εργατικού κινήματος η προσπάθεια αυτο-θυματοποίησης, αυτο-οικτιρμού, και επίκλησης της αστικής νομιμότητας. Η νομιμότητα είναι πλήρως ταξική έννοια και ποτέ δεν έχει χαριστεί στους από κάτω. (Ο καταχραστής για παράδειγμα εκατομμυρίων, εάν τον ανακαλύψουν, μπορεί να τα επιστρέψει έτσι να μην τιμωρηθεί. Αν όμως πιάσουν έναν επιβάτη λεωφορείου χωρίς εισιτήριο 1,20 ευρώ, ο νόμος είναι αμείλικτος και δε δίνει το δικαίωμα να το πληρώσει επιτόπου, ώστε να γλιτώσει την τιμωρία που ενίοτε είναι και θανατική). Βγαίνουμε στην επίθεση, χωρίς να μας ενδιαφέρει αν λοιδορηθούμε ως φοροφυγάδες, τζαμπατζήδες ή παράνομοι. Πόσο νόμιμη είναι άραγε η εξαθλίωση που μας έχουν επιβάλει;

Αλληλεγγύη

Η αλληλεγγύη με τη μορφή σύνδεσης, επικοινωνίας, αλληλοτροφοδότησης των αγώνων που θα ξεσπάσουν είναι η Αλφαβήτα της ταξικής πάλης. Ούτε προσφέρεται, ούτε χαρίζεται, ούτε ζητιανεύεται. Είναι αμφίδρομη σχέση που έχει υλική και όχι ιδεολογική βάση. Παράγεται με τις διαπροσωπικές επαφές στους χώρους που δίνονται οι αγώνες και μέσα στη διαδικασία των αγώνων. Όχι εξ αποστάσεως και με υποσχέσεις του τύπου “ξεκινήστε εσείς και είμαστε μαζί σας” μέσω κούφιων συντονισμών κορυφής. Επικοινωνούμε σε προσωπικό επίπεδο, γνωριζόμαστε, στηρίζουμε μαζικά κινητοποιήσεις άλλων κλάδων ή ανέργων με τη φυσική παρουσία μας. Χρειάζεται να υπάρξει επαφή-ανταλλαγή απόψεων πριν ξεκινήσει ο αγώνας, όμως η ουσιαστική και στη βάση αντικειμενικών δεδομένων συγκεκριμενοποίηση, θα γίνει μέσα στη διαδικασία των κινητοποιήσεων. Ως κλάδος έχουμε το προτέρημα, μέσω των μαθητών, να ερχόμαστε σε επαφή και να επικοινωνούμε τις απόψεις μας σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας και δε θα αφήσουμε ανεκμετάλλευτο αυτό το δεδομένο.

Μορφές-Μέτρα-Τακτική-Στρατηγική

1. Δημιουργούμε επιτροπές αγώνα, ανοιχτές στην εθελοντική συμμετοχή όχι μόνο καθηγητών αλλά γονιών, μαθητών και οποιουδήποτε άλλου θελήσει να προσφέρει, που θα λειτουργούν στη βάση των αρχών της άμεσης δημοκρατίας, έξω, πέρα και ενάντια σε οποιαδήποτε ιεραρχική λογική. Οι επιτροπές προσπαθούμε να συντονίζονται σε τοπικό αλλά και πανελλαδικό επίπεδο. Επίσης δε νοείται αγώνας πολύμορφος και απαιτητικός, χωρίς την ύπαρξη ταμείου αλληλεγγύης, το οποίο ειδικά σε έναν παρατεταμένο αγώνα στον οποίο έχουμε απολυμένους μπορεί να λειτουργήσει σε πολλά επίπεδα. Στη στήριξη των απεργών, στα δικαστικά έξοδα, στην αγορά υλικών, στις μετακινήσεις, έως τη διοργάνωση εκδηλώσεων ή ενός απεργιακού γεύματος. Με την επιτροπή αγώνα και ταμείου δημιουργείται αυτό που λέμε κοινότητα, συντροφικότητα, στήριξη στο υλικό αλλά και ψυχολογικό επίπεδο.

2. Στηρίζουμε την απεργία με δράσεις που μας ενώνουν με τη βάση της κοινωνίας ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.

Ξεκινάμε απεργία διαρκείας σημαίνει ότι από την πρώτη ημέρα της βρισκόμαστε οργανωμένα και με αποφάσεις οργάνων από το πρωί μέχρι το βράδυ στους δρόμους και συμμετέχουμε (ή δημιουργούμε εμείς πρωτοβουλιακά) με δράσεις σε ΟΑΕΔ – ΜΜΜ – ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ – ΔΕΗ – ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΔΗΜΑΡΧΕΙΩΝ- ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ- ΕΡΤ- ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ. – Δεν καλούμε απλώς σε κοινό αγώνα αλλά παρεμβαίνουμε εμείς στα νοσοκομεία, στα ΜΜΜ, στα δημαρχεία στη ΔΕΗ κτλ, μπλοκάροντας την είσπραξη εισιτηρίων ή διαμαρτυρόμενοι για τους λογαριασμούς, προπαγανδίζοντας έτσι έμπρακτα το δικαίωμα όλων στα δημόσια αγαθά. – Δε μένουμε απλώς στις διαπιστώσεις για την ανεργία, αλλά παρεμβαίνουμε στις άθλιες ουρές του ΟΑΕΔ. – Μπλοκάρουμε δρόμους-αρτηρίες. Το κλείσιμο της Σταδίου ακόμη και για ολόκληρη μέρα δεν δημιουργεί πρόβλημα στην κυκλοφορία των εμπορευμάτων. Ένα κλείσιμο όμως της Καβάλας στο Δαφνί στις 7:00 το πρωί; Ή κάποιου δρόμου, έστω και μικρού, στο λιμάνι του Πειραιά στις 6:00;

3. Το σχολείο -ακόμη- είναι οργανικό στοιχείο και σημείο αναφοράς της γειτονιάς. Πολλές φορές οι γείτονες γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις για το σχολείο τα οποία αγνοούν οι καθηγητές, οι οποίοι σπανίως είναι κάτοικοι της συγκεκριμένης γειτονιάς ή περιοχής. Οι γείτονες σίγουρα μας γνωρίζουν, ενώ εμείς όχι. Βγαίνουμε λοιπόν έξω από τη μάντρα πρώτα εμείς και στη συνέχεια καλούμε σε στήριξη.

4. Αφιερώνουμε μία ημέρα για επικοινωνία με τους μαθητές μας. Θυσιάζουμε ένα ημερομίσθιο, δηλώνουμε απεργοί, αλλά πηγαίνουμε στο σχολείο και μπαίνουμε κανονικά στην τάξη χωρίς να πάρουμε απουσίες. Καλούμε τους μαθητές-τριες μας να μείνουν στην αίθουσα εθελοντικά και να συζητήσουμε για τον απεργιακό αγώνα μας και για την παιδοκτονία στο νέο λύκειο.

5. Ο στόχος της απεργίας πρέπει να είναι 100% κλειστά σχολεία ανεξάρτητα από τα ποσοστά συμμετοχής. Επιστρατεύουμε κάθε μέσο: καταλαμβάνουμε τα σχολεία όπου μπορούμε με μαθητές και γονείς, οργανώνουμε απεργιακές φρουρές από αλληλέγγυους (αλλά κυρίως από όσους βρίσκονται ήδη σε διαθεσιμότητα) που το πρωί μπλοκάρουν την είσοδο, σαμποτάρουμε τις κλειδαριές, συγκεντρώνουμε χρήματα για το απεργιακό ταμείο με κάθε μέσο (νόμιμο ή παράνομο), αν είμαστε ασθενείς δεν δηλώνουμε απεργοί. Δεν θυσιάζουμε «ηρωικά» ούτε ένα ημερομίσθιο. Αφήνουμε τους «ηρωισμούς» και περνάμε στη «στρατηγική». Δε μετράμε ποσοστά συμμετοχής στην απεργία! Η απεργία δεν είναι σφυγμομέτρηση. Είναι μάχη.

Από τον Μακιαβέλι μέχρι τον Κλαούζεβιτς και έως τις μέρες μας, η δυτική Νεωτερικότητα είναι ακλόνητα προσδεμένη στο στοιχείο του ηρωισμού, στην κληρονομημένη λατρεία της δυσκολίας. Έχουμε εθιστεί στην ιδέα ότι η αποτελεσματικότητα των κοινωνικών αγώνων είναι ανάλογη των δυσκολιών που συναντούν. Ωστόσο, η στρατηγική είναι το αντίθετο του ηρωισμού. Είναι η ικανότητα να εντοπίσεις τους πρόσφορους παράγοντες και να τους αξιοποιήσεις προς όφελός σου, ως εργατικό κίνημα.

Πρωτοβουλία εκπαιδευτικών βάσης

Read Full Post »

Older Posts »