Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘pasamontana’ Category

Εγώ το ταξίδι φιλαράκι τό’κανα. Ένα έχω να σου πω: το νου σου και τα μάτια σου στους σπόρους του παππού* σου.

Χρόνης Μίσσιος

5 λόγια για το #USSAK με την ευκαιρία της προβολής στα πλαίσια του 2ήμερου Γη & Ελευθερία του Αυτοδιαχειριζόμενου κοινωνικού χώρου PASAMONTANA.

  • Μπάμπης. Με το σόλο του συνοδεύει τη συνειδητοποίηση: ή σκουπίδια ή άνθρωποι και την επιστροφή από την επιβίωση στη ζωή. Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι. Άλλος δρόμος γιοκ.

  • Ιδιωτικοί στρατοί. Είναι χαρακτηριστικό πως τα άδεια κτίρια -φιλέτα- του δημοσίου ή τραπεζών, που ξεπουλιούνται, αναλαμβάνουν οι μελανοχίτωνες να τα αδειάσουν. Ιδιωτικοί στρατοί καταστολής επίσης θα σταλούν στους αγρότες, γιατί διαφύλαξαν μη τροποποιημένους σπόρους μελλοντικά.

  • Μυστικός δείπνος! Πόση σοφία μαζεμένη σε μια σκηνή: η διάταξη θυμίζει την απεικόνιση, αποδομείται όμως έως και η χορεύουσα μορφή δίκην Ιούδα. Οι συντρώγοντες, ο Χορός, οι σπόροι, οι μορφές επαρμένες από την τρυφερή ασφάλεια που νιώθουν μεταξύ τους αποδίδονται με το λαούτο & το βιολί σε ένα ντελίριο τέτοιας συγκίνησης, ώστε δεν ξέρεις αν ο τύπος περνά την κρεμάλα να φύγει τώρα που είναι ευτυχής ή παιχνιδίζει να αυξήσει την ηδονή, το ρόλο του. Εν τέλει, προσωπικά θεωρώ τη σκηνή τόσο έντονη θυμικού, ώστε να ξεχειλίσουμε συναισθημάτων ΟΧΙ στο τέλος της ταινίας, όπως συνηθίζεται, αλλά ακριβώς στο σημείο που ξεκινά το λογικό: τί κάνουμε, μη μείνουμε στα δάκρυα, πάμε στη διεκδίκηση!
  • Η πόρτα! Θαρρείς πως έτσι τυχαία – καλλιτεχνικό εύρημα – αφιερώνονται τόσα λεπτά, ως να έρθει μια πόρτα, να εναποτεθεί το ξύλινο φέρετρο, που θα σηκώσουν στους ώμους. Αμ, δε. Πόρτα από το σπίτι του ξενιτεμένου στην Αθήνα, γι αυτό και η ιεροτελεστία μεταφοράς της. Και θα τον συνοδεύει από το σταθμό που έφυγε μέχρι το τελευταίο σπίτι.
  • 720° πλάνο! Years later, όραμα, εικόνα από το μέλλον, την κατοχική πραγματικότητα το πτώμα που πετιέται στη σκουπιδιάρα; Πάντως σε αντίθεση με τη συντροφική κηδεία (=φροντίδα) του μέλους της κοινότητας.
  • Ομοιομορφία. 2 κόσμοι: ο γκρίζος της εξουσίας (πολυεθνικές – τύπος – ξένος παράγοντας – ντόπιος συντονιστής – μελανοχίτωνες/ εκτελεστική εξουσία των προηγούμενων) με τους έχοντες συμφέροντα βαστάζους, μαυραγορίτες, εργοδότες, οι οποίοι θα απολύσουν παραδειγματικά την ελάχιστη συναδελφικότητα στο απάνθρωπο ωράριο. Και ο κόσμος της αλληλεγγύης, των συσσιτίων, της στέγασης σε κατειλημμένα άδεια κτίρια. Εδώ τα χρώματα, το τραγούδι, η αγκαλιά, η συν-τροφικότητα, το τάϊσμα στον ανήμπορο, ο «καλός» λόγος του Καρούζου, του Πούλιου, του Καρυωτάκη, που «είναι δικός μας πια, αφού τον νιώθουμε», τα συναισθήματα, οι γιορτές, περισσεύουν. Γέροι, μωρά, κατατρεγμένοι, όλοι παρέα, γίνονται συγγενείς, όπως λέει η Ιωάννα στον εξόδιο λόγο στους Χράνους.

  • *Παρελθόν. Είναι χαρακτηριστικό πως η Ιωάννα, & ό,τι αυτή συμβολίζει, είχε ζήσει στο παρελθόν αντισυμβατικά στην κατάληψη του ένοπλου που καταφεύγει τώρα παραιτημένη. Όσοι εγείρονται στην ταινία είναι αυτοί που έχουν αφήσει το «όμορφο» του παρελθόντος ζωντανό μέσα τους, τους *παππούδες, τον άδολο σπόρο.

  • Μαγιά! Στην πόλη οι καταληψίες – ποιητές, στην επαρχία οι Αθηναίοι με τους νέους χωρικούς που θέλουν να κρατήσουν τη γη & τους παλιούς σπόρους. «Άκου την άνοιξη»(τους νέους), είναι η συνεισφορά του Πουλικάκου-Αθηναίου στη συνέλευση του χωριού για το φευγιό. Εντέλει, η πρόταση: από κοινού ο δρόμος, πόλη & επαρχία κοινή μοίρα!

  • Απο-ανάπτυξη! Όσο οι κουστουμάτοι εξουσιαστές διατρανώνουν την «πράσινη» ανάπτυξη, τα φουγάρα (των ΒΙΠΕ) γιγαντώνουν στον κάμπο, εκτάσεις φιλέτα ξεπουλιούνται σε «επενδυτές» (ως του Ελληνικού – Ελαιώνα – Δραπετσώνας – Ακαδημίας Πλάτωνος) / αναφορά σε Cosco, Μall κλπ υπερκαταστήματα, ενώ ο ξένος παράγοντας ανησυχεί αν όντως «δε θα σηκώσουν κεφάλι, όπως οι παππούδες τους».
  • Κοκκοράκι. Δεμένο στη γαζία των παιδικών της χρόνων θυμίζει στην Ιωάννα τον κανιβαλισμό του υποταγμένου, ΑΝ δεν ξεκόψει από το φόβο, αν δεν αρνηθεί στον οποιονδήποτε την αρμοδιότητα της τιμωρίας, της θανάτου, της επιβολής, της «αγνόησης της ιστορίας».
  • Seedanto! Ως αναφορά στην πιο γνωστή από τις εταιρείες. Η πνευματική κατοχύρωση σπόρων καθιστά τους αγρότες δέσμιους των γιγαντιαίων πολυεθνικών, ενώ παράλληλα στερεί από τον καταναλωτή το δικαίωμα να γνωρίζει τί φαγητό φτάνει στο πιάτο του αλλά και τι είδους τροφές καταναλώνουν τα ζώα και κατά συνέπεια και ο ίδιος μέσω των γαλακτοκομικών και του κρέατος.

Όχι στο εύρος του Ussak

Στο Λιμάνι της Χάβρης του Καουριτσμάκι είχαμε δει πάλι την κινητοποίηση της κοινότητας ως μόνης διεξόδου και αποτελεσματικής διαχείρισης του προβλήματος που προέκυπτε. Όπως και στα Χιόνια στο Κιλιμάντζαρο του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν. Και «μάτια κατοικημένα από αισθήσεις«, όπως έλεγε ο Μίσσιος, αυτά τα μάτια που μόνο σε παρόμοιες κοινότητες έχουμε δει. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην άλλη μεριά του Αιγαίου προετοιμαζόταν ταυτόχρονα η ταινία Grain του Σεμίχ Καπλάνογλου, με την ίδια αγωνία για την τύχη των παραδοσιακών σπόρων. Όμως..

Όμως οι θεματικές του Κατζουράκη έχουν εύρος, δείχνουν ρίζες της εξαθλίωσης, πανοπτικό έλεγχο, λεηλασία φύσης-αστικού τοπίου & ανθρώπων από εκχωρημένη σε πολυεθνικές εξουσία, παθογένειες των κινημάτων, αλλά εισάγει και τον «ανθρωπολογικό τύπο της απο-ανάπτυξης«**, το πρόταγμα των μικρών κοινοτήτων, οι οποίες αποφασίζουν στην ποικιλία ηλικιών, προέλευσης, γνωμών, αντιστάσεων, ότι
Όταν το ατομικό συναντήσει το συλλογικό με σεβασμό & αλληλ-εγγύη, τον κοινοτισμό δηλαδή, μπορούμε να είμαστε περισσότερο αισιόδοξοι για την κοινωνική απελευθέρωση.

**εμπνευσμένη η ταινία από το ομώνυμο βιβλίο των Κολέμπα, Μπίλια, εκδ. των Συναδέλφων


Από την παρουσίαση: Πώς είναι δυνατόν η έννοια της ζωής να σημαίνει βάρος κι όχι γιορτή;

Advertisements

Read Full Post »

«Reds» (Οι Κόκκινοι, 1981) 190′ with Warren Beatty, Diane Keaton & Jack Nicholson  Προβολή στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο Pasamontana 18/12 στις 7μμ

Με τις όποιες επιφυλάξεις, αλλά για την αναπαράσταση μιας εποχής, όπου όλα μοιάζαν δυνατά. 

Η ταινία αφηγείται τη ζωή του Τζον «Τζακ» Σάιλας Ριντ (Γουόρεν Μπίτι), ενός Αμερικανού δημοσιογράφου κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τη γνωριμία και τη σχέση του με τη Λουίζ Μπράιαντ* (Ντάιαν Κίτον), μια παντρεμένη γυναίκα με προοδευτικές και φιλελεύθερες ιδέες, που αφήνει τον άντρα της για εκείνον και γίνεται εκπρόσωπος του γυναικείου φεμινισμού στην Αμερική της δεκαετίας του 1910. Τη διαμονή του ζευγαριού στο Γκρίνουιτς Βίλαντζ της Νέας Υόρκης, όαση της ελεύθερίας έκφρασης και των ηθών για τη συντηρητική αμερικανική κοινωνία των αρχών του αιώνα. Τη γνωριμία και τη σχέση του ζευγαριού με μεγάλες προσωπικότητες της εποχής, όπως τον δραματουργό Ευγένιο Ο’Νιλ (Τζακ Νίκολσον), την αναρχική φεμινίστρια Έμμα Γκόλντμαν* (Μορίν Στέιπλετον) και τον συγγραφέα Μαξ Ίστμαν (Έντουαρντ Χέρμαν), καθώς και την πολιτική τους διαμάχη πάνω στο θέμα του πολέμου και της εργασίας με την κυβέρνηση Γουίλσον, η οποία τους οδήγησε στη Ρωσία του 1917 και την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ένα γεγονός που άλλαξε τις ζωές τους για πάντα και ώθησε τον Ριντ να γράψει το αριστούργημά του πάνω στην επανάσταση με τίτλο «Οι 10 ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο«…

 Ο Γουόρεν Μπίτι είχε τη φιλοδοξία από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 να χρηματοδοτήσει μια ταινία με θέμα τη ζωή του Τζον Ριντ, ιδρυτή του κομμουνιστικού εργατικού κόμματος της Αμερικής. Ο ηθοποιός είχε ήδη έτοιμο, κατά το 1969, το πρώτο σενάριο της ταινίας με προσωρινό τίτλο «Οι Σύντροφοι». Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 άρχισε να παίρνει συνεντεύξεις από όλους του φίλους και γνωστούς του ζεύγους Τζον Ριντ και Λουίζ Μπράιαντ, ώστε να προστεθούν στην ταινία. To 1976 o Μπίτι βρήκε έναν αξιόπιστο συνεργάτη στο πλευρό του σεναριογράφου Τρέβορ Γκρίφιθς, ο οποίος με την πείρα του τον βοήθησε να διορθώσει και να εμπλουτίσει το αρχικό σενάριο. 

Πριν την προβολή της ταινίας ο τότε Πρόεδρος των Η.Π.Α. και πρώην ηθοποιός Ρόναλντ Ρίγκαν, ο οποίος θεωρούσε τον κομμουνισμό διαβολική ιδεολογία και τη Σοβιετική Ένωση διαβολική αυτοκρατορία, κάλεσε τον Μπίτι στο Λευκό Οίκο για ιδιωτική προβολή της ταινίας.

Η προβολή της ταινίας συνοδεύτηκε με θετικά σχόλια από τους κριτικούς παρά το γεγονός ότι το θέμα που πραγματευόταν ήταν αρκετά τολμηρό. Το γεγονός ότι προβλήθηκε σε περίοδο διαμάχης των ΗΠΑ με την ΕΣΣΔ και ότι παρουσίαζε τη ζωή ενός φιλοκομμουνιστή από θετική σκοπιά, δε βοήθησε την ταινία να κάνει επιτυχία στο Box Office. Οι εισπράξεις υπερέβαιναν κατά λίγο τα έξοδα παραγωγής.

Μεγαλύτερο της ατού είναι η υπέροχη φωτογραφία του Βιττόριο Στοράρο, που σε συνδυασμό με την υποδειγματική σκηνοθεσία του Μπίτι, δίνει στην ταινία μια ποιητική αύρα, ανάλογη με εκείνη που μπορεί να διακρίνει κανείς βλέποντας το «Δόκτωρα Ζιβάγκο» του Ντέιβιντ Λιν (μια ταινία που περιγράφει τα ίδια γεγονότα από διαφορετική όμως σκοπιά). Υπέροχες ερμηνείες κυρίως από την Κίτον (η δεύτερή της καλύτερη μετά το «Νευρικό Εραστή» (Annie Hall) του 1977) και την Στέιπλετον και με έναν Μπίτι να ξεφεύγει από το ξύλινο και ανέκφραστο ύφος που τον χαρακτηρίζει, δίνοντας μια αξιοπρεπή ερμηνεία. Το σενάριο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και σε υπαρκτά πρόσωπα, ενώ ο Μπίτι απέφυγε με έξυπνο τρόπο τη λογοκρισία παρουσιάζοντας τα με ειλικρινή και αντικειμενικό τρόπο, σε μια συντηρητική και αντικομμουνιστική Αμερική. Μοναδική ήταν επίσης και η σύλληψη της ιδέας να πάρει συνεντεύξεις από άτομα που γνώριζαν το ζευγάρι Ριντ και Μπράιαντ, ώστε να εξηγήσουν στο κοινό τα γεγονότα της περιόδου 1917-1920. Το γεγονός ότι η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξεως έστω των 40 εκατομμυρίων δολαρίων για την εποχή που γυρίστηκε αποτελεί άθλο, όσο και οι 13 υποψηφιότητες που έλαβε για όσκαρ.Η ακαδημία δεν επρόκειτο ποτέ να βραβεύσει μια ταινία που είχε ως θέμα τη Ρώσικη Επανάσταση. Από μια λίστα καλύτερων ταινιών επέλεξε ως νικήτρια…τους «Δρόμους της Φωτιάς» που αναφερόταν σε μια ομάδα Άγγλων αθλητών που διαγωνιζόταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι και που πέρα από τη μουσική επένδυση του Βαγγέλη Παπαθανασίου και την αρχική σεκάνς δεν είχε να προσφέρει τίποτα το ιδιαίτερο. Παρόλα αυτά οι «Κόκκινοι» παραμένουν μέχρι και σήμερα μοναδική οπτικοακουστική εμπειρία.

________

ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΤΟΥ 1910
ΤΖΟΝ «ΤΖΑΚ» ΣΑΪΛΑΣ» ΡΙΝΤ
Στέλεχος του αμερικανικού εργατικού κινήματος, συγγραφέας και δημοσιολόγος. Γεννήθηκε στο Πόρτλαντ το 1887 και πέθανε στη Μόσχα το 1920. Ο πατέρας του ήταν δικαστής. Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαντ (1910) ασχολήθηκε με τη δημοσιο­γραφία. Το 1914 δημοσίευσε το βιβλίο «Το Επαναστατημένο Μεξικό», όπου υποστήριζε τον επαναστατικό αγώνα του μεξικάνικου λαού και καταδίκαζε την ανάμειξη των ΗΠΑ στις εσωτερικές υποθέσεις του Μεξικού. Στην επιφυλλίδα «Πόλεμος στο Κολοράντο» (1914) ο Τζον Ριντ τάχθηκε κατά της τιμωρίας των απεργών ανθρακωρύχων. Ήταν ανταποκριτής στα μέτωπα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1914 – 15). Το 1916 δημοσίευσε το βιβλίο «Ο πόλεμος στην Ανατολική Ευρώπη», στο οποίο αποκάλυψε τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου. Ως πολεμικός ανταποκριτής τον Αύγουστο του 1917 πήγε στη Ρωσία και συνδέθηκε με τους μπολσεβίκους. Χαιρέτισε θερμά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ το 1918, προσχώ­ρησε στην αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλιστι­κού Κόμματος και διεξήγαγε αγώνα κατά των δεξιών οπορτουνιστικών καθοδηγητών, που υποστήριξαν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Με τη συμμετοχή του στη συνδιάσκεψη των αριστερών οργανώσεων της Ν. Υόρκης το Φλεβάρη του 1919, διαμορφώθηκε οργανωτικά η αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ο Ριντ εκλέχθηκε συντάκτης της νέας εφημερίδας «Κομμουνιστής της Νέας Υόρκης», που άρχισε να εκδίδεται από τον Απρίλη του 1919. Το ίδιο έτος εκλέχθηκε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Αριστερής Πτέρυγας. Τον Αύγ. – Σεπτ. του 1919 ήταν ένας από τούς οργανωτές του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος της Αμερικής (το 1921 συγχωνεύθηκε με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Αμερικής).
Ο Ριντ ήταν ομιλητής σε πολλές δημόσιες συγκεντρώσεις και έλεγε στον αμερικάνικο λαό την αλήθεια για την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία. Το Μάρτη του 1919 στις ΗΠΑ εκδόθηκε το βιβλίο του «10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» – ένα πολύ πρωτότυπο έργο για την Οκτωβριανή Επανάσταση, όπου συνενώνονται η καλλιτεχνική αφήγηση με στοιχεία και δημοσιολογικά σχόλια. Τό βιβλίο του απέκτησε παγκόσμια φήμη και εκτιμήθηκε πολύ από τον Β. I. Λένιν, που του έγραψε και την εισαγωγή. Τον Οκτώβρη ο Ριντ πήγε στη Μόσχα. Επανειλημμένα συναντήθηκε με τον Λένιν. Ηταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Κομμουνιστικής. Πήρε μέρος στις εργασίες του 2ου Συνεδρίου της Κομιντέρν (Ιούλης 1920).
Πέθανε από τύφο. Ενταφιάστηκε στην Κόκκινη Πλατεία, στον τοίχο του Κρεμλίνου. Τό 1929 στις ΗΠΑ εμφανίστηκαν οι Λέσχες που έφεραν το όνομα του Τζον Ριντ.
Πηγή: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Το αριστούργημα του Τζον Ριντ «Οι 10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» έχει μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη το 1928 & από το μεγάλο Ρώσο σκηνοθέτη Σεργκέι Άιζενσταϊν (σε συνεργασία με τον Γκριγκόρι Αλεξάντροφ) και με τίτλο «Οκτώβρης» (Oktyabr’: Desyat’ dney kotorye potryasli mir).
__________
ΛΟΥΙΖ ΜΠΡΑΪΑΝΤ
Αμερικανίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας. Ήταν γνωστή για τις μαρξιστικές και αναρχικές της ιδέες, καθώς και για τα δοκίμιά της πάνω σε ριζοσπαστικά και φεμινιστικά ζητήματα. Υπήρξε δημοσιογράφος σε πολλές φιλοαριστερές εφημερίδες, όπως η The Blast του Αλεξάντερ Μπέρκμαν. Υπήρξε παντρεμένη με τον οδοντίατρο Πολ Τρούλιντζερ, τον οποίο χώρισε όταν ερωτεύτηκε το δημοσιογράφο Τζον Ριντ, με τον οποίο μεταφέρθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου και οι δυο συνέχισαν να εργάζονται ως δημοσιογράφοι. Ο Ριντ και η Μπράιαντ παντρεύτηκαν το 1917 κι έπειτα ταξίδεψαν στη Ρωσία, όπου έζησαν από κοντά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Μετά την επιστροφή της στις Η.Π.Α. έγραψε το βιβλίο «Έξι κόκκινοι μήνες στη Ρωσία», αναφέροντας όλα όσα είδε κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Η Μπράιαντ ήταν στο πλευρό του Ριντ, όταν εκείνος πέθανε από τύφο το 1920 και που ήταν ένας από τους τρεις Αμερικανούς που έχουν ενταφιαστεί στο Κρεμλίνο. Επέστρεψε στην Αμερική, όπου συνέχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος και μετά από ένα σύντομο γάμο με τον Αμερικανό διπλωμάτη Γουίλιαμ Σι Μπούλιτ πέθανε το 1936 από εγκεφαλική αιμορραγία.

Επιστολή: Οι τελευταίες ημέρες με τον John Reed:

https://www.marxists.org/archive/bryant/works/1920/john-reed.htm

Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Louise_Bryant

___________
*ΕΜΜΑ ΓΚΟΛΝΤΜΑΝ
Η Έμμα Γκόλντμαν (Emma Goldman) (27 Ιουνίου 1869 – 14 Μαΐου 1940) ήταν αναρχοκομμουνίστρια, γνωστή για τα αναρχικά γραπτά και ομιλίες της. Υιοθετήθηκε από τους φεμινιστές δεύτερου κύματος και ανάχθηκε σε πρότυπη εικόνα “επαναστάτριας γυναίκας” φεμινίστριας. Ωστόσο, η Γκόλντμαν διαδραμάτισε και ζωτικής σπουδαιότητας ρόλο στην ανάπτυξη του αναρχισμού στις ΗΠΑ και την Ευρώπη καθόλο το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα. Γεννημένη στη Λιθουανία, μετανάστευσε στις ΗΠΑ στα δεκαεπτά της και αργότερα εκτοπίστηκε στη Ρωσία, όπου έγινε μάρτυρας της Ρωσικής Επανάστασης. Πέρασε κάποια χρόνια στο νότο της Γαλλίας όπου συνέγραψε την αυτοβιογραφία της «Ζώντας τη ζωή μου (Living my life) & άλλα έργα», προτού λάβει μέρος στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο το 1936 ως η αγγλόφωνη εκπρόσωπος στο Λονδίνο του CNT-FAI (Αναρχική Ιβηρική Ομοσπονδία).
Βιβλίο: Η απογοήτευσή μου στη Ρωσία:

http://eagainst.com/articles/rwssia-emma-goldman/
Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CE%BC%CE%BC%CE%B1_%CE%93%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%BD%CF%84%CE%BC%CE%B1%CE%BD

__________
ΕΥΓΕΝΙΟΣ Ο’ΝΙΛ
Ο Ευγένιος Γκλάντστοουν Ο’Νηλ (αγγλικά Eugene Gladstone O’Neill) (16 Οκτωβρίου 1888, Νέα Υόρκη – 27 Νοεμβρίου 1953, Βοστώνη) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς του εικοστού αιώνα. Τέσσερα από τα θεατρικά του έργα τιμήθηκαν με Βραβείο Πούλιτζερ, ενώ ο ίδιος τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1936. Ήταν ο πρώτος Αμερικανός δραματουργός που υιοθέτησε στο έργο του τις τεχνικές ρεαλισμού, που είχαν χρησιμοποιήσει πριν από αυτόν Ευρωπαίοι συγγραφείς, όπως ο Άντον Τσέχωφ, ο Ερρίκος Ίψεν και ο Άουγκουστ Στρίντμπεργκ. Τα θεατρικά του ήταν από τα πρώτα που γράφτηκαν στην αμερικανική ιδιωματική διάλεκτο και πραγματεύονταν περιθωριοποιημένους χαρακτήρες που, ενώ είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά, πασχίζουν να διατηρήσουν όνειρα και φιλοδοξίες, φτάνοντας εν τέλει σε απόγνωση. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από τραγωδία και απαισιοδοξία, ενώ η μοναδική κωμωδία που έγραψε ήταν το Ω, ερημιά! (Ah, Wilderness).

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%85%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%9F%27%CE%9D%CE%B7%CE%BB

Read Full Post »

 22/5 20.00

Howl, 2010, 84′ #Pasamontana

www.youtube.com/watch?v=zbfjj92DFbA&sns=em

Απόδοση Χαρά Αργυροπούλου

Read Full Post »

Μπαχμάν Γκομπαντί  Εποχή του ρινόκερου 2012, 88
Βασισμένη στην αληθινή ιστορία & τα ημερολόγια του Ιρανού ποιητή Σαντέγκ Καμανγκάρ.

Ο Σαχέλ,  ποιητής – εποχή του Σάχη, και η Μίνα, κόρη μιας πλούσιας οικογένειας, είναι ερωτευμένοι σύζυγοι. Επίσης, ο οδηγός τους είναι ερωτευμένος με τη Μίνα , καθώς πλησιάζει η «επανάσταση» Χομεϊνί. Ο οδηγός την προσεταιρίζεται, ώστε  με αυτή τη δύναμη ανερχόμενος να φυλακίσει το ζευγάρι. Τον Σαχέλ για 30 χρόνια και τη Μίνα για 10 χρόνια. Μετά από 10 χρόνια ελευθερώνεται η Μίνα και αναζητά  τον Σαχέλ. Της λένε ότι  πέθανε. Εν τω μεταξύ, ο οδηγός της προτείνει να μείνει μαζί του. Ταξιδεύουν  στην Κωνσταντινούπολη. Μετά από άλλα 20 χρόνια, ο Sahel απελευθερώνεται. Στη συνέχεια  αναζητά τη γυναίκα του και την κάθαρση (?) …
Υγ.
Νομίζω ο Γκομπαντί απαντά στην «πρόταση» του ήρωα του Ιονέσκο* με τη λύση που δίνει στο δράμα
[ οι άνθρωποι μετατρέπονται βαθμιαία σε ρινόκερους, αποκτηνώνονται και προσαρμόζονται στο  ρεύμα της εποχής τους με την ενσωμάτωσή τους στη νέα ζωώδη κυρίαρχη κατάσταση πραγμάτων] 1938, Χίτλερ
http://radio-theatre.blogspot.gr/2012/09/blog-post_20.html
2.
Στο φιλμ δύναμη στα βασανιστήρια του Σαχέλ δίνουν περαστικές οι​ χελώνες & το άλογο (πρωταγωνιστές στις προηγούμενες του «Ρινόκερου» ταινίες) με τρόπο Αγγελόπουλου, δίνοντας έτσι & την εντύπωση πως η τέχνη απεικονίζει την ίδια τη ζωή των συντελεστών..
Τρέιλερ:
https://youtu.be/rVOTMwyNa-A

3. Στο μοτίβο του taxi (κοιτώντας τις 2 fotos) ο Σαχέλ από ανθρώπινο πρόσωπο μετατρέπεται σε μάσκα, ενώ ο «οδηγός»-θύτης παίρνει τη θέση πλάι στη σύζυγο. Μένει να βαστά το τιμόνι ο μεσήλικας – παρατηρητής των συμβάντων της ζωής του – Σαχέλ.. Η Μίνα δεν κοιτά κανέναν

* «Δε θα γίνω εγώ σαν εσάς«, λέει ο ήρωας. [ Ποιός όμως τελικά δεν έγινε ‘ρινόκερος’ στη σύνθλιψη που υφίστανται τα πρόσωπα στο φιλμ?]

Τρέιλερ: https://youtu.be/rVOTMwyNa-A

Read Full Post »

​»Αλλος δρόμος δεν υπήρχε»

του Σταύρου Ψυλλάκη (2009, 87′)

«Θα συνεχίσομε να παλεύουμε όχι για έναν ανύπαρκτο σοσιαλισμό,

αλλά για την κοινωνία που ονειρευτήκαμε…

Άλλος δρόμος δεν υπάρχει»

Στην Κρήτη, ένα τμήμα του Δημοκρατικού Στρατού επιβίωσε ακόμα και όταν ο Εμφύλιος τέλειωσε στην υπόλοιπη Ελλάδα. Παράνομοι και επικηρυγμένοι, κρύβονταν για 14 περίπου χρόνια στο Ν. Χανίων, ανασυγκροτώντας τις παράνομες οργανώσεις. Το 1962, 6 από αυτούς δραπέτευσαν στην Τασκένδη. Οι 3 αποτελούν τα κεντρικά πρόσωπα του ντοκιμαντέρ.

περισσότερα για το ντοκιμαντέρ εδώ:

kinimatografospasamontana.blogspot.gr

Read Full Post »

το «μάθημα»

Μάθημα (Urok / The Lesson) (2014)

Directors: Kristina Grozeva, Petar Valchanov

Σημείωμα Σκηνοθετών

(Πολλά χρόνια πριν κυκλοφόρησε στη Βουλγαρία η είδηση μιας γυναίκας που έκλεψε μία τράπεζα σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Όλοι υποψιάστηκαν ότι ήταν εγκληματίας, ναρκομανής.. Κανείς δεν υποψιάστηκε ότι θα μπορούσε να είναι μια απλή δασκάλα. Ο τρόπος που ακούγεται αυτό «Δασκάλα λήστεψε τράπεζα!», μας έκανε να αναζητήσουμε την ιστορία.

Η ταινία είναι το πρώτο μέρος μιας σχεδιασμένης τριλογίας. Οι τρεις ιστορίες θα αφορούν όλες αληθινές ιστορίες με κεντρικό θέμα τη μικρή επανάσταση ενός κοινού θνητού ενάντια στο κατεστημένο μας.

Τους περισσότερους μικρούς ρόλους είχαν οι κάτοικοι κι όχι επαγγελματίες ηθοποιοί. Οι πρωταγωνιστές έπρεπε να δένουν μαζί τους φυσικά, και οι ερμηνείες τους έπρεπε να είναι όσο πιο αληθινές γίνεται. Η αίθουσα με τους μαθητές είναι αυθεντική!) Κριστίνα Γκροζέβα και Πέταρ Βαλτσάνοφ

Ελληνοβουλγαρικής συμπαραγωγής

Τρέιλερ:  https://youtu.be/cStxDLqpIEk

Read Full Post »

για το βιβλίο θα μιλήσουν:
Γιάννης Μπαζός
συγγραφέας/εκδότης
Αργύρης Αργυριάδης
μέλος του Ελληνικού τμήματος των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW)
Σάββατο 7 Φλεβάρη, 19.00

Read Full Post »

Older Posts »