Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

18/9

«Κάθε χρόνο το Σεπτέμβρη* σαν ανοίγουν τα σχολεία,
Στις συνοικίες οι γυναίκες μπαίνουν στα χαρτοπωλεία.
Και αγοράζουν σχολικά βιβλία και τετράδια για τα παιδιά τους.
Απελπισμένες ψάχνουν στα τριμμένα τσαντάκια τους
και την τελευταία δεκάρα,
όλο παράπονο
που η γνώση είναι τόσο ακριβή.
Κι όμως μήτε που υποπτεύονται
Πόσο κακή είναι η γνώση
Που προορίζεται για τα παιδιά τους»
Μπ. Μπρεχτ

* Γράφει και για το Μάη ο Μπρεχτ..

​»Ας μιλήσουμε καθαρά για την Ακροδεξιά». Ενα κόμικ που μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν από εδώ   https://t.co/F5B5RcNI5M

Πληροφορίες το συνοδεύουν επίσης 

Με αφορμή την ιστορία του ακούσιου εγκλεισμού του Χ* ένα πλησίασμα στο λαβύρινθο / δαγκάνα των ψυχιατρείων

[Ζήτημα αν 3 φορές προσέφυγαν ασθενείς σε μακροχρόνιες δικαστικές διαδικασίες. Όλες τις κέρδισαν λόγω παραβιάσεων, υπόθεση Καραμανώφ, Βενιού.. Επίσης όλες τις μικρότερες. Ποιοί ασθενείς όμως από τις χιλιάδες έχουν πρόσβαση σε χρήμα, σθένος, ανθρώπους να συντρέχουν μακροχρόνια παράλληλα με την ηθική και υλική συμπαράσταση που οι ίδιοι χρειάζονται]

Αρχικά το πιο πρόσφατο κείμενο του Χ.μετά από 7 μήνες «θεραπευτικό» εγκλεισμό και τη σχετική αγωγή

  • {Το post βρίσκεται σε επεξεργασία όσο διαρκεί ο εγκλεισμός}

Ο Χ, 53 χρόνων, με ιστορικό παλαιότερων σύντομων εγκλεισμών σε νεαρή ηλικία,  εγκλείστηκε ακούσια από συγγενείς την πρωτοχρονιά του ’16 σε δημόσιο ψυχιατρικό νοσοκομείο για σκοπιμότητες, το βάθος των οποίων αγνοούμε προς το παρόν, πήρε εξιτήριο και με νέα εισαγγελική 28/2 εγκλείστηκε πάλι..σε άλλο δημόσιο και από εκεί (με συγγενική παραγγελία/σύμπραξη εισαγγελέα(δες φωτό 2για παρανομία)/υπογραφή δημ.νοσοκομείου) σε ιδιωτική κλινική: Μέχρι σήμερα 

  • Παρότι ο νόμος του 2071/92 για τον ακούσιο εγκλεισμό σε ιδιωτική κλινική ζητεί υπουργική απόφαση (φυσικά δεν έχει εκδοθεί) και παρά τις από Μάη νομικές διαδικασίες που έχουμε κινήσει, βρίσκεται έγκλειστος σε… ιδιωτική κλινική με εισαγγελική εντολή…Μη Νόμιμα! ΔΕΣ νόμο:

Να έχεις δηλαδή χρήμα και ανθρώπους γύρω σου (πλην των συγγενών που σε έχουν έγκλειστο), ώστε να συντρέχουν στις παραβιάσεις τις απανωτές και πάλι άκρη να μη βγάζεις:

  • Διότι άλλα άρθρα του εν λόγω νόμου ήδη έχουν παραβιαστεί από τις πρώτες κιόλας μέρες του εγκλεισμού: το 48ωρο για τις γνωματεύσεις, το 10ήμερο για να παραβρεθείς στο δικαστήριο με συνήγορο σου κ κλήτευση (σπανιότατα συμβαίνει). 
  • Από το δημόσιο ο συγγενής διαπραγματεύεται και βρίσκεσαι με όρο του εισαγγελέα «μεταφορά/μετατροπή» -και παρά το νόμο– σε ιδιωτική κλινική, η οποία με το αζημίωτο έχει στήσει τα δικά της κονέ με το δημόσιο κ προτείνεται κλπ.
  • Ποιό εξάμηνο? Αν ήταν δημόσιο ίσως με την υπεραριθμία να προτείνει ο γιατρός έξοδο ή «αυτοδικαίως«(λήξη,φωτό3) να φύγει ο ασθενής. Αλλά στην ιδιωτική η μπίζνα δε θα τον αφήσει. Ο Χ έχει συμπληρώσει και το 6μηνο και από τη 2η εισαγγελική περιμένοντας ιώβεια την επάνοδο του γραμματέα της εισαγγελίας από τις διακοπές στις 12/9, να ορίσει νέα ημερομηνία στην οποία πιθανόν να έχουμε αναβολές κλπ.**

Πώς θα αμυνθεί ο ασθενής? Πόσα χρήματα και πόσος χρόνος χρειάζεται για να κινηθούν οι διαδικασίες? Είναι 5/9 και το παλεύουμε τουλάχιστον 4 μήνες στο θεσμικό κομμάτι. Αν ο ασθενής δεν έχει καθημερινή πολύπλευρη τηλεφωνική τουλάχιστον επικοινωνία ώστε να νιώθει οτι συμμετέχει τροπον τινά στα του έξω κόσμου / αποτραβιέται και ασυλοποιείται κινούμενος ως ζόμπι δεχόμενος αδιαμαρτύρητα τη ζωή των ενέσεων, των φυλάκων, των κάγκελων. Στις ιδιωτικές δεν υπάρχει ούτε προαυλισμός… Ας λέει ο νόμος για άδειες πού κ πού κ.α. Ουρανό δεν έχουν δει ούτε ο Χ ούτε οι «συγκρατούμενοί» του στο Χαλανδρι, παρά λιγάκι και ανάσκελα. Σε τί εγκλημάτισαν? Πόσες γνωματεύσεις προσκομίσαμε απο ψυχίατρους που βεβαιώνουν για τη δυνατότητα του ανθρώπου να ζήσει όπως ζούσε κ τον γνωρίζαμε δεκαετίες? Η δαγκάνα που αναφέραμε στην αρχή. Αν χαρακτηριστείς, που αναφέρει στο κείμενο του ο Χ… εξουδετερώνεσαι:

Θα τον αφησουμε? ΕΜΕΊΣ  ΟΧΙ

________

Βλέπε προηγούμενη κίνηση κ’ κείμενο Χ στο blog: pasamontana 

Βλέπε  την αφήγηση φίλης για συνθήκες εγκλεισμού 

Χ*= τυχαίο γράμμα 

____

Τη θεσμική πλευρά / δικονομική με τα αυξανόμενα έξοδα έχει αναλάβει ο αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος Pasamontana, με εκδήλωση που πραγματοποίησε στις 4/7 και καμπάνια που συνεχίζεται 

Την κινηματική πλευρά  περισσότεροι και καλούνται και άλλοι 

το βυτιο

Σας γράφω έχοντας μέσα μου μίσος, μίσος πηχτό και άσβεστο.

Δεν είναι πολιτικώς ορθό, δεν είναι αποτελεσματικό, δεν είναι συνεπές με μια κάποια πολιτική συγκρότηση και σκέψη. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο παρά να περπατάω πάνω κάτω στην προβλήτα και να στριφογυρίζω μέσα μου αυτό το πέτρινο αίσθημα. Έχω στο στομάχι μια πέτρα που όλο μεγαλώνει και όλο σκληραίνει.

*

Ας φανταστούμε μια σκηνή: Λιμενικοί, υπάλληλοι κάποιας αόριστης ΜΚΟ, μπάτσοι, οδηγοί λεωφορείων και υπεύθυνοι ταξιδιωτικών πρακτορείων βρίσκονται έξω απ’ την πύλη Ε3 στον Πειραιά. Αδειάζουν την πύλη απ’ τους περίπου 150 πρόσφυγες που βρίσκονται μέσα. Χωρίς καμιά ειδοποίηση, χωρίς παρουσία διερμηνέα εμφανίζεται ξαφνικά ένα πρωί αυτή η κουστωδία και με βιαστικές κινήσεις προστάζει go go go. Τρίκαλα. Ανάμεσα στους πρόσφυγες υπάρχουν κάποιοι που έχουν κινήσει διαδικασίες με την Υπηρεσία Ασύλου. Που έχουν κλείσει ραντεβού για την επόμενη εβδομάδα. Άλλοι έχουν ιατρικά θέματα, πρέπει να ακολουθούν συγκεκριμένη θεραπεία ή…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.655 επιπλέον λέξεις

image

Σήμερα η Σαχάρ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Νίκαιας για περίθαλψη. Αν στην επόμενη σκούπα η οικογένεια της μπει με το ζόρι, όπως συχνά γίνεται, σε λεωφορείο για camp, ποιος αρμόδιος θα ακούσει τις φωνές τους?

Αναδημοσίευση από refugeetrail.wordpress.com στις 21/1/ 2016.
Μετάφραση «Απλωταριά«
Του Benjamin Julian

Μαγειρεύουμε σούπες, διανέμουμε κουβέρτες, δίνουμε πληροφορίες, ζεστασιά, τροφή και ελπίδα. Κάποιες φορές περνάμε καλά, κάποιες άλλες ζούμε τραγωδίες. Προσπαθούμε να δώσουμε ανθρώπινο πρόσωπο στη βαλκανική οδό των προσφύγων. Είναι έντονο, μια εμπειρία που σε ανταμείβει, ανεκτίμητη. Η υποστήριξη είναι συγκλονιστική, είναι ωραίο να βλέπεις την αλληλεγγύη να ξεδιπλώνεται. Αλλά φοβάμαι ότι είμαστε σε λάθος δρόμο.

Όσο εμείς βοηθάμε και σώζουμε ζωές επί τόπου, οι πολιτικοί εκεί ψηλά στους γυάλινους πύργους των Βρυξελλών δουλεύουν σκληρά για να ξεπεράσουν τις διαφορές τους, ώστε να περιορίσουν, ναρυθμίσουν, να κλείσουν και να επιβραδύνουν την άφιξη των ξένων στην Ευρώπη. Και το κάνουν με όπλο την άγρια γραφειοκρατία, με τα παλιρροϊκά κύματα της ιστορίας να τους κινούν προς τα εμπρός, χτυπώντας τα κινήματα στήριξης αλλά και τους επισκέπτες στην ήπειρό μας, διαλύοντας την αλληλεγγύη, απομονώνοντας τους πρόσφυγες από εμάς και την κοινωνία.

Οι μετανάστες βήμα προς βήμα τοποθετούνται μακριά, σε καταυλισμούς και φυλακές, σε καραντίνα σαν να είναι ασθένεια, για να προστατευτεί η Ευρώπη από τη μόλυνση. Αυτό είναι το ωμό πρόσωπο της γραφειοκρατίας και της τάξης, της ρύθμισης και της απομόνωσης, και δεν ανέχεται καμιά ανεξάρτητη στήριξη, καμιά ανεξάρτητη ενημέρωση, καμιά ανεξάρτητη επαφή.

Το σοκ του ενός εκατομμυρίου ξένων έχει κάνει τους ευρωπαίους ρατσιστές να παραμιλούν. Προξένησε βαθιές ρωγμές και διασκόρπισε τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς. Τα κράτη της Ευρώπης που έχουν μάθει να διαχειρίζονται σχολαστικά κάθε πτυχή της ζωής, θέλουν αυτή η καταστροφή της ανωμαλίας, του χάους και της μη-καταγραφής να τελειώσει. Καλύτερα ένας πνιγμένος πρόσφυγας από έναν μη καταγεγραμμένο. Καλύτερα ένα φυλακισμένο παιδί από ένα «λαθραίο».
Κρατήστε τους ΑΥΤΟΥΣ σε αυτά τα λευκά κουτιά και περιφράξτε τα λευκά κουτιά με αγκάθινα συρματοπλέγματα και βάλτε εθελοντές – που έχουν καταγραφεί φυσικά – να βάζουν τους πρόσφυγες στη γραμμή. Ταξινομήστε τους ανά εθνικότητα, φύλο, ηλικία, ευπάθεια, πάρτε τα δακτυλικά τους αποτυπώματα και ελέγξτε ΠΟΣΟ ΑΚΡΙΒΩΣ υπέφεραν, επειδή, ξέρεις τώρα, δεν μπορούμε να δεχόμαστε εδώ τον καθένα. Γράψτε αριθμούς στο χέρι τους, βάλτε ετικέτα στα νύχια τους, μετρήστε τις κούπες με σούπα που παίρνουν, σφραγίστε τα χαρτιά τους, δώστε τους τριάντα ημέρες για να περάσουν στο επίπεδο 2 ή αλλιώς Game Over, το παιχνίδι τελειώνει. Τότε το ταξίδι τους αρχίζει ξανά, και όταν θα φτάσουν εδώ την επόμενη φορά, ο ανοικτός καταυλισμός θα έχει γίνει κέντρο κράτησης, ο διανομέας του φαγητού θα είναι ένας δεσμοφύλακας, η καταγραφή θα είναι μόνο για μια πτήση πίσω στο σπίτι. Και πού θα είμαστε όλοι εμείς, οι μάγειρες σούπας και οι διανομείς ρούχων, τότε;

Η ανικανότητα της Ελλάδας και της Ευρώπης έχει κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. Αλλά αυτό είναι μια απατηλή ελπίδα. Σίγουρα η Ελλάδα είναι ανίκανη να διαχειριστεί  την καταγραφή, πόσο μάλλον να θέσει υπό κράτηση ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Αλλά η Ευρώπη του Μεγάλου Αδελφού έχει άφθονη δύναμη να σπαταλήσει. Οι υπάλληλοι της Frontex έρχονται στα νησιά σαν επιδημία μαύρων ακριδών, ροκανίζοντας τις δομές στήριξης που δεν συμμορφώνονται με τις υποδείξεις, «καθαρίζοντας» τη βαλκανική οδό της ανεπαρκούς Ελληνικής Ακτοφυλακής και των ανυπάκουων εθελοντών.

Όταν έρθει ο καιρός, οι κατασκηνώσεις θα έχουν εξαφανιστεί και θα υπάρχει ένας καθαρός, λευκός τοίχος με ένα ρολό από αγκαθωτό σύρμα στην κορυφή για να γράφουμε «αιχμηρά» συνθήματα επάνω του. Άνθρωποι βρεγμένοι και φοβισμένοι θα προσάγονται, θα «διεκπεραιώνονται», και όταν θα βγαίνουν έξω, μία μαγική μεταμόρφωση θα έχει συμβεί. Είτε θα έχουν την τύχη να γίνουν Προσωρινοί Ευρωπαίοι Δεύτερης Κατηγορίας, έτοιμοι για απέλαση μόλις η Δική Τους Καταστροφή θα έχει τελειώσει, ή θα είναι Οικονομικοί Μετανάστες, μία άχρηστη χωρίς δικαιώματα βδέλλα στην καλή μας θέληση, ένας αηδιαστικός, βιαστής, καιροσκόπος μουσουλμάνος που δεν προλάβαμε να απελάσουμε νωρίς. Και τι θα κάνουμε τότε εμείς, οι διανομείς κουβερτών και οι δωρητές σούπας;

Ο καιρός είναι κρύος και έχει αέρα, αλλά οι βάρκες φέρνουν ακόμα χιλιάδες ανθρώπους κάθε μέρα. Πώς θα είναι το καλοκαίρι που έρχεται; Δεν είμαστε οι μόνοι που αναρωτιούνται. Οι σόουμεν της Ευρώπης λένε ότι έχουν δύο μήνες για να «σώσουν τη Σένγκεν», να συγκρατήσουν ένα πρότζεκτ 30 χρόνων, που τώρα καταρρέει κάτω από το βάρος ενός εκατομμυρίου ανθρώπων χωρίς  χαρτιά – 0,2% του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Περισσότεροι πρόσφυγες μένουν στον Λίβανο, μία χώρα τεσσάρων εκατομμυρίων!

Αν αυτό είναι ό,τι μας έχουν φέρει οι πρόσφυγες ως τώρα, τι θα ακολουθήσει; Η απεριόριστα άκαμπτη δομή του ευρωπαϊκού νόμου, τάξη και γραφειοκρατία, που προσεκτικά και επίπονα χτίστηκε επί πεντακόσια χρόνια αποικιοκρατίας, δουλείας και καταπίεσης, έχει πλήρως και εντελώς φρικάρει με αυτή την απειροελάχιστη διαταραχή στα δημογραφικά στοιχεία της ηπείρου. Οι Ευρωπαίοι έχουν χτίσει τη συλλογή τους από κράτη όπως ακριβώς ένα παιδί χτίζει ένα σπίτι με οδοντογλυφίδες –  υποθέτοντας ότι κανείς δεν θα έρθει να το πειράξει. Τώρα όμως, το παραμικρό φύσημα το κάνει να καταρρέει. «Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους αριθμούς πια», δηλώνει ο Ολλανδός πρωθυπουργός. Φανταστείτε μόνο τι θα λέει τον Ιούνιο, όταν η θάλασσα του Αιγαίου θα είναι ζεστή και ήσυχη.

Πρέπει να προετοιμαστούμε. Η Ευρώπη έχει ήδη φρικάρει, και έχει δώσει δύο μήνες στον εαυτό της για να σωθεί από τους πρόσφυγες. Μόνο η απεριόριστη ανικανότητά της και ο εσωτερικός της διχασμός επέτρεψαν στους μετανάστες να ταξιδεύουν τόσο πολύ καιρό. Αλλά με μία σχεδόν φασιστική κυβέρνηση στην Πολωνία, μία ανοιχτά ρατσιστική κυβέρνηση στην Ουγγαρία (και μια ακόμα χειρότερη αντιπολίτευση), και όλη την κεντρική Ευρώπη απλώς να περιμένει για μία δικαιολογία για να κλείσει τα σύνορά της, δε μπορούμε να βασιζόμαστε πλέον στην ελπίδα ή στις προσευχές. Ακόμα και η Αυτοκράτειρα της Ευρώπης, η Άγκελα Μέρκελ, προσπάθησε και απέτυχε να ανοίξει τις πόρτες στους πρόσφυγες. Έπλεε ενάντια στις καταιγίδες πέντε αιώνων, ενάντια στα κύματα του λαϊκισμού, της ξενοφοβίας και του τρόμου που διαφεντεύουν τα κράτη γύρω της, ακόμα και το ίδιο το κόμμα της.

image

Γκράφιτι του Banksy.
Πρέπει να προετοιμαστούμε για μια Ευρώπη που θα προσπαθήσει, ασυντόνιστα και παραπατώντας, αλλά με την αποφασιστικότητα ενός τρελού μέθυσου, να κλειδώσει τους πρόσφυγες απέξω και να τους αποτρέψει να  έρχονται. Τα δύο συγκοινωνούντα δοχεία της ρατσιστικής κοινωνίας και της γραφειοκρατίας που θέλει να ελέγχει τα πάντα, αλληλοενισχύονται, διοχετεύοντας την ύπουλη ιδεολογία τους σε ολόκληρη την ήπειρο.

Φαίνεται ήδη στις δηλώσεις των καθημερινών ανθρώπων: «Δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτούς εδώ», «δεν ταιριάζουν», «είναι όλοι βιαστές», «τα ανοιχτά σύνορα απλώς δεν γίνεται να λειτουργήσουν», «πρέπει να υπάρξει κάποια τάξη», «θα μας πάρουν τις δουλειές», «αν τους σώσουμε, θα έρθουν κι άλλοι».

Η Ευρώπη έχτισε το οικοδόμημά της θεωρώντας ότι ήταν ασφαλής από τους ξένους. Τώρα βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση. Και σαν τον ποντικό που κολλάει σε μία γωνία, θα καταστρέψει τα πάντα και καθετί για να σώσει τον εαυτό της. Δεν θα χαλαλίσει κανένα δικαίωμα, θα τσακίσει κάθε πρόσφυγα που θα σταθεί στο δρόμο της.

Πρέπει να προετοιμαστούμε. Το κράτος έχει επωφεληθεί από εμάς που παρέχουμε στους βρεγμένους στεγνά ρούχα, που δίνουμε φαγητό στους πεινασμένους των καταυλισμών, που μοιράζουμε κουβέρτες στους παγωμένους ανθρώπους που κοιμούνται κάτω από τον έναστρο ουρανό. Αλλά τώρα στεκόμαστε στο δρόμο τους. Δίνουμε στους ανθρώπους έναν λόγο να νοιάζονται. Χτίζουμε σχέσεις με εκείνους που υποτίθεται ότι δεν θα έπρεπε να είναι εδώ. Αγωνιζόμαστε γι’ αυτούς, μερικές φορές για ένα μόνο άτομο κάθε φορά, για να τα καταφέρουν ως το επόμενο σύνορο. Τώρα είμαστε εμείς ο στόχος.

Πρέπει να ενωθούμε, να επικοινωνήσουμε, να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας, και να επιτεθούμε στον ρατσισμό, τον αποκλεισμό και τον διαχωρισμό που το κράτος μας επιβάλλει. Η Ευρώπη δίνει στον εαυτό της δύο μήνες για να σωθεί. Τι θα κάνουμε εμείς;