Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

image

Σήμερα η Σαχάρ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Νίκαιας για περίθαλψη. Αν στην επόμενη σκούπα η οικογένεια της μπει με το ζόρι, όπως συχνά γίνεται, σε λεωφορείο για camp, ποιος αρμόδιος θα ακούσει τις φωνές τους?

το βυτιο

Σας γράφω έχοντας μέσα μου μίσος, μίσος πηχτό και άσβεστο.

Δεν είναι πολιτικώς ορθό, δεν είναι αποτελεσματικό, δεν είναι συνεπές με μια κάποια πολιτική συγκρότηση και σκέψη. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο παρά να περπατάω πάνω κάτω στην προβλήτα και να στριφογυρίζω μέσα μου αυτό το πέτρινο αίσθημα. Έχω στο στομάχι μια πέτρα που όλο μεγαλώνει και όλο σκληραίνει.

*

Ας φανταστούμε μια σκηνή: Λιμενικοί, υπάλληλοι κάποιας αόριστης ΜΚΟ, μπάτσοι, οδηγοί λεωφορείων και υπεύθυνοι ταξιδιωτικών πρακτορείων βρίσκονται έξω απ’ την πύλη Ε3 στον Πειραιά. Αδειάζουν την πύλη απ’ τους περίπου 150 πρόσφυγες που βρίσκονται μέσα. Χωρίς καμιά ειδοποίηση, χωρίς παρουσία διερμηνέα εμφανίζεται ξαφνικά ένα πρωί αυτή η κουστωδία και με βιαστικές κινήσεις προστάζει go go go. Τρίκαλα. Ανάμεσα στους πρόσφυγες υπάρχουν κάποιοι που έχουν κινήσει διαδικασίες με την Υπηρεσία Ασύλου. Που έχουν κλείσει ραντεβού για την επόμενη εβδομάδα. Άλλοι έχουν ιατρικά θέματα, πρέπει να ακολουθούν συγκεκριμένη θεραπεία ή…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.655 επιπλέον λέξεις

Αναδημοσίευση από refugeetrail.wordpress.com στις 21/1/ 2016.
Μετάφραση «Απλωταριά«
Του Benjamin Julian

Μαγειρεύουμε σούπες, διανέμουμε κουβέρτες, δίνουμε πληροφορίες, ζεστασιά, τροφή και ελπίδα. Κάποιες φορές περνάμε καλά, κάποιες άλλες ζούμε τραγωδίες. Προσπαθούμε να δώσουμε ανθρώπινο πρόσωπο στη βαλκανική οδό των προσφύγων. Είναι έντονο, μια εμπειρία που σε ανταμείβει, ανεκτίμητη. Η υποστήριξη είναι συγκλονιστική, είναι ωραίο να βλέπεις την αλληλεγγύη να ξεδιπλώνεται. Αλλά φοβάμαι ότι είμαστε σε λάθος δρόμο.

Όσο εμείς βοηθάμε και σώζουμε ζωές επί τόπου, οι πολιτικοί εκεί ψηλά στους γυάλινους πύργους των Βρυξελλών δουλεύουν σκληρά για να ξεπεράσουν τις διαφορές τους, ώστε να περιορίσουν, ναρυθμίσουν, να κλείσουν και να επιβραδύνουν την άφιξη των ξένων στην Ευρώπη. Και το κάνουν με όπλο την άγρια γραφειοκρατία, με τα παλιρροϊκά κύματα της ιστορίας να τους κινούν προς τα εμπρός, χτυπώντας τα κινήματα στήριξης αλλά και τους επισκέπτες στην ήπειρό μας, διαλύοντας την αλληλεγγύη, απομονώνοντας τους πρόσφυγες από εμάς και την κοινωνία.

Οι μετανάστες βήμα προς βήμα τοποθετούνται μακριά, σε καταυλισμούς και φυλακές, σε καραντίνα σαν να είναι ασθένεια, για να προστατευτεί η Ευρώπη από τη μόλυνση. Αυτό είναι το ωμό πρόσωπο της γραφειοκρατίας και της τάξης, της ρύθμισης και της απομόνωσης, και δεν ανέχεται καμιά ανεξάρτητη στήριξη, καμιά ανεξάρτητη ενημέρωση, καμιά ανεξάρτητη επαφή.

Το σοκ του ενός εκατομμυρίου ξένων έχει κάνει τους ευρωπαίους ρατσιστές να παραμιλούν. Προξένησε βαθιές ρωγμές και διασκόρπισε τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς. Τα κράτη της Ευρώπης που έχουν μάθει να διαχειρίζονται σχολαστικά κάθε πτυχή της ζωής, θέλουν αυτή η καταστροφή της ανωμαλίας, του χάους και της μη-καταγραφής να τελειώσει. Καλύτερα ένας πνιγμένος πρόσφυγας από έναν μη καταγεγραμμένο. Καλύτερα ένα φυλακισμένο παιδί από ένα «λαθραίο».
Κρατήστε τους ΑΥΤΟΥΣ σε αυτά τα λευκά κουτιά και περιφράξτε τα λευκά κουτιά με αγκάθινα συρματοπλέγματα και βάλτε εθελοντές – που έχουν καταγραφεί φυσικά – να βάζουν τους πρόσφυγες στη γραμμή. Ταξινομήστε τους ανά εθνικότητα, φύλο, ηλικία, ευπάθεια, πάρτε τα δακτυλικά τους αποτυπώματα και ελέγξτε ΠΟΣΟ ΑΚΡΙΒΩΣ υπέφεραν, επειδή, ξέρεις τώρα, δεν μπορούμε να δεχόμαστε εδώ τον καθένα. Γράψτε αριθμούς στο χέρι τους, βάλτε ετικέτα στα νύχια τους, μετρήστε τις κούπες με σούπα που παίρνουν, σφραγίστε τα χαρτιά τους, δώστε τους τριάντα ημέρες για να περάσουν στο επίπεδο 2 ή αλλιώς Game Over, το παιχνίδι τελειώνει. Τότε το ταξίδι τους αρχίζει ξανά, και όταν θα φτάσουν εδώ την επόμενη φορά, ο ανοικτός καταυλισμός θα έχει γίνει κέντρο κράτησης, ο διανομέας του φαγητού θα είναι ένας δεσμοφύλακας, η καταγραφή θα είναι μόνο για μια πτήση πίσω στο σπίτι. Και πού θα είμαστε όλοι εμείς, οι μάγειρες σούπας και οι διανομείς ρούχων, τότε;

Η ανικανότητα της Ελλάδας και της Ευρώπης έχει κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. Αλλά αυτό είναι μια απατηλή ελπίδα. Σίγουρα η Ελλάδα είναι ανίκανη να διαχειριστεί  την καταγραφή, πόσο μάλλον να θέσει υπό κράτηση ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Αλλά η Ευρώπη του Μεγάλου Αδελφού έχει άφθονη δύναμη να σπαταλήσει. Οι υπάλληλοι της Frontex έρχονται στα νησιά σαν επιδημία μαύρων ακριδών, ροκανίζοντας τις δομές στήριξης που δεν συμμορφώνονται με τις υποδείξεις, «καθαρίζοντας» τη βαλκανική οδό της ανεπαρκούς Ελληνικής Ακτοφυλακής και των ανυπάκουων εθελοντών.

Όταν έρθει ο καιρός, οι κατασκηνώσεις θα έχουν εξαφανιστεί και θα υπάρχει ένας καθαρός, λευκός τοίχος με ένα ρολό από αγκαθωτό σύρμα στην κορυφή για να γράφουμε «αιχμηρά» συνθήματα επάνω του. Άνθρωποι βρεγμένοι και φοβισμένοι θα προσάγονται, θα «διεκπεραιώνονται», και όταν θα βγαίνουν έξω, μία μαγική μεταμόρφωση θα έχει συμβεί. Είτε θα έχουν την τύχη να γίνουν Προσωρινοί Ευρωπαίοι Δεύτερης Κατηγορίας, έτοιμοι για απέλαση μόλις η Δική Τους Καταστροφή θα έχει τελειώσει, ή θα είναι Οικονομικοί Μετανάστες, μία άχρηστη χωρίς δικαιώματα βδέλλα στην καλή μας θέληση, ένας αηδιαστικός, βιαστής, καιροσκόπος μουσουλμάνος που δεν προλάβαμε να απελάσουμε νωρίς. Και τι θα κάνουμε τότε εμείς, οι διανομείς κουβερτών και οι δωρητές σούπας;

Ο καιρός είναι κρύος και έχει αέρα, αλλά οι βάρκες φέρνουν ακόμα χιλιάδες ανθρώπους κάθε μέρα. Πώς θα είναι το καλοκαίρι που έρχεται; Δεν είμαστε οι μόνοι που αναρωτιούνται. Οι σόουμεν της Ευρώπης λένε ότι έχουν δύο μήνες για να «σώσουν τη Σένγκεν», να συγκρατήσουν ένα πρότζεκτ 30 χρόνων, που τώρα καταρρέει κάτω από το βάρος ενός εκατομμυρίου ανθρώπων χωρίς  χαρτιά – 0,2% του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Περισσότεροι πρόσφυγες μένουν στον Λίβανο, μία χώρα τεσσάρων εκατομμυρίων!

Αν αυτό είναι ό,τι μας έχουν φέρει οι πρόσφυγες ως τώρα, τι θα ακολουθήσει; Η απεριόριστα άκαμπτη δομή του ευρωπαϊκού νόμου, τάξη και γραφειοκρατία, που προσεκτικά και επίπονα χτίστηκε επί πεντακόσια χρόνια αποικιοκρατίας, δουλείας και καταπίεσης, έχει πλήρως και εντελώς φρικάρει με αυτή την απειροελάχιστη διαταραχή στα δημογραφικά στοιχεία της ηπείρου. Οι Ευρωπαίοι έχουν χτίσει τη συλλογή τους από κράτη όπως ακριβώς ένα παιδί χτίζει ένα σπίτι με οδοντογλυφίδες –  υποθέτοντας ότι κανείς δεν θα έρθει να το πειράξει. Τώρα όμως, το παραμικρό φύσημα το κάνει να καταρρέει. «Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους αριθμούς πια», δηλώνει ο Ολλανδός πρωθυπουργός. Φανταστείτε μόνο τι θα λέει τον Ιούνιο, όταν η θάλασσα του Αιγαίου θα είναι ζεστή και ήσυχη.

Πρέπει να προετοιμαστούμε. Η Ευρώπη έχει ήδη φρικάρει, και έχει δώσει δύο μήνες στον εαυτό της για να σωθεί από τους πρόσφυγες. Μόνο η απεριόριστη ανικανότητά της και ο εσωτερικός της διχασμός επέτρεψαν στους μετανάστες να ταξιδεύουν τόσο πολύ καιρό. Αλλά με μία σχεδόν φασιστική κυβέρνηση στην Πολωνία, μία ανοιχτά ρατσιστική κυβέρνηση στην Ουγγαρία (και μια ακόμα χειρότερη αντιπολίτευση), και όλη την κεντρική Ευρώπη απλώς να περιμένει για μία δικαιολογία για να κλείσει τα σύνορά της, δε μπορούμε να βασιζόμαστε πλέον στην ελπίδα ή στις προσευχές. Ακόμα και η Αυτοκράτειρα της Ευρώπης, η Άγκελα Μέρκελ, προσπάθησε και απέτυχε να ανοίξει τις πόρτες στους πρόσφυγες. Έπλεε ενάντια στις καταιγίδες πέντε αιώνων, ενάντια στα κύματα του λαϊκισμού, της ξενοφοβίας και του τρόμου που διαφεντεύουν τα κράτη γύρω της, ακόμα και το ίδιο το κόμμα της.

image

Γκράφιτι του Banksy.
Πρέπει να προετοιμαστούμε για μια Ευρώπη που θα προσπαθήσει, ασυντόνιστα και παραπατώντας, αλλά με την αποφασιστικότητα ενός τρελού μέθυσου, να κλειδώσει τους πρόσφυγες απέξω και να τους αποτρέψει να  έρχονται. Τα δύο συγκοινωνούντα δοχεία της ρατσιστικής κοινωνίας και της γραφειοκρατίας που θέλει να ελέγχει τα πάντα, αλληλοενισχύονται, διοχετεύοντας την ύπουλη ιδεολογία τους σε ολόκληρη την ήπειρο.

Φαίνεται ήδη στις δηλώσεις των καθημερινών ανθρώπων: «Δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτούς εδώ», «δεν ταιριάζουν», «είναι όλοι βιαστές», «τα ανοιχτά σύνορα απλώς δεν γίνεται να λειτουργήσουν», «πρέπει να υπάρξει κάποια τάξη», «θα μας πάρουν τις δουλειές», «αν τους σώσουμε, θα έρθουν κι άλλοι».

Η Ευρώπη έχτισε το οικοδόμημά της θεωρώντας ότι ήταν ασφαλής από τους ξένους. Τώρα βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση. Και σαν τον ποντικό που κολλάει σε μία γωνία, θα καταστρέψει τα πάντα και καθετί για να σώσει τον εαυτό της. Δεν θα χαλαλίσει κανένα δικαίωμα, θα τσακίσει κάθε πρόσφυγα που θα σταθεί στο δρόμο της.

Πρέπει να προετοιμαστούμε. Το κράτος έχει επωφεληθεί από εμάς που παρέχουμε στους βρεγμένους στεγνά ρούχα, που δίνουμε φαγητό στους πεινασμένους των καταυλισμών, που μοιράζουμε κουβέρτες στους παγωμένους ανθρώπους που κοιμούνται κάτω από τον έναστρο ουρανό. Αλλά τώρα στεκόμαστε στο δρόμο τους. Δίνουμε στους ανθρώπους έναν λόγο να νοιάζονται. Χτίζουμε σχέσεις με εκείνους που υποτίθεται ότι δεν θα έπρεπε να είναι εδώ. Αγωνιζόμαστε γι’ αυτούς, μερικές φορές για ένα μόνο άτομο κάθε φορά, για να τα καταφέρουν ως το επόμενο σύνορο. Τώρα είμαστε εμείς ο στόχος.

Πρέπει να ενωθούμε, να επικοινωνήσουμε, να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας, και να επιτεθούμε στον ρατσισμό, τον αποκλεισμό και τον διαχωρισμό που το κράτος μας επιβάλλει. Η Ευρώπη δίνει στον εαυτό της δύο μήνες για να σωθεί. Τι θα κάνουμε εμείς;

Sewing for Refugees

Δείτε το μπλογκ τους!

All for one and one for all

Πηγή: Sewing for Refugees

Πηγή: Χρυσή Αυγή – Προσωπική Υπόθεση (όλων μας)

Ας διαβάσουμε το 5ο μέρος της ιστορίας ενός πρόσφυγα, όπως τη διηγείται από την Αυστρία •πολίτης της πια!📃
{Οι άνθρωποι της Νέας Υόρκης}*
«Το νησί που φτάσαμε το έλεγαν Σαμοθράκη. Ήμασταν τόσο ευγνώμονες που είμαστε εκεί. Νομίζαμε ότι είμαστε ασφαλείς. Αρχίσαμε να περπατάμε προς το αστυνομικό τμήμα για να εγγραφούμε ως πρόσφυγες. Ζητήσαμε από έναν άνθρωπο να καλέσει την αστυνομία για εμάς. Είπα στους άλλους πρόσφυγες να μου επιτρέψουν να μιλήσω γι ‘αυτούς, αφού μιλούσα αγγλικά.
Ξαφνικά δύο τζιπ της αστυνομίας ήρθαν μαρσάροντας κ’ σαν να ήμασταν δολοφόνοι μας έψαχναν. Έδειχναν με τα όπλα και φώναξαν: «Ψηλά τα χέρια» Τους είπα: ‘Σας παρακαλώ, ξεφύγαμε από τον πόλεμο, δεν είμαστε εγκληματίες» Είπαν: «Σκάσε, Malaka!»
Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη λέξη: «Malaka, Malaka, Malaka.» Ήταν το μόνο που μας έλεγαν. Μας έριξαν στη φυλακή. Τα ρούχα μας ήταν βρεγμένα και δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε το τρέμουλο. Δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε. Εξακολουθώ να αισθάνομαι αυτό το κρύο στα κόκαλά μου.
Για τρεις μέρες δεν είχαμε φαγητό ή νερό. Είπα στην αστυνομία: «Δε χρειαζόμαστε τροφή, αλλά σας παρακαλώ να μας δώσετε νερό» Παρακάλεσα τον επικεφαλής για νερό. Και πάλι, είπε: «Σκάσε, Malaka!» Θα θυμάμαι το πρόσωπο αυτού του ανθρώπου για το υπόλοιπο της ζωής μου. Είχε ένα κενό στα δόντια του, έτσι έφτυνε επάνω μας, όταν μιλούσε. Επέλεξε να βλέπει επτά ανθρώπους να υποφέρουν από δίψα για τρεις μέρες, ενώ τον παρακαλούσαν για νερό.

image

Σωθήκαμε, όταν τελικά μας έβαλαν σε μια βάρκα και μας έστειλαν σε ένα στρατόπεδο στην ηπειρωτική χώρα. Για δώδεκα ημέρες μείναμε εκεί πριν να πορευτούμε βόρεια.
Περπατήσαμε για τρεις εβδομάδες. Δεν τρώγαμε τίποτε άλλο από χορτάρια. Όπως τα ζώα. Ήπιαμε από βρώμικα ποτάμια. Τα πόδια μου πρήστηκαν τόσο που έβγαλα τα παπούτσια μου.
Όταν φτάσαμε στα σύνορα, ένας Αλβανός αστυνομικός μας βρήκε και ρώτησε αν ήμασταν πρόσφυγες. Όταν του είπαμε «ναι», είπε ότι θα μας βοηθήσει. Μας είπε να κρυφτούμε στο δάσος μέχρι το σούρουπο.
Δεν εμπιστευόμουν αυτόν τον άνθρωπο, αλλά ήμουν πολύ κουρασμένος για να τρέξω. Όταν ήρθε το βράδυ, φορτωθήκαμε όλοι στο αυτοκίνητό του. Στη συνέχεια, μας οδήγησε στο σπίτι του και μείναμε μία εβδομάδα. Μας αγόρασε καινούρια ρούχα. Τρώγαμε κάθε βράδυ.
Μας είπε: «Μην ντρέπεστε. Έχω ζήσει κι εγώ πολέμο.
Τώρα είστε η οικογένειά μου κι αυτό είναι το σπίτι σας» (5/6 ιστορίας)*
ΥΓ.
Η ιστορία του Σύρου ξεχώρισε, καθώς στο 2ο μέρος της, •γροθιά στο σύμπαν• συλλαβίζεται η τραγικότητα της φράσης στο τηλ.από την οικογένεια του:
«Μας έστειλε ο ISIS το κεφάλι του αδελφού σου μήνυμα»
|||Αυτό για τους ΜισάνθρωπουςΜισάνθρωπους, που ούτε τους δικούς τους δε βοηθούν \βλέπε: 18€ μεροκάματο υπόσχονται…τα αρφ-αρφ|||??
*https://m.facebook.com/humansofnewyork/photos/a.102107073196735.4429.102099916530784/1096874487053317/?type=3

Αναδημοσίευση όπου κ το πλήρες κείμενο από agkarra.com

Η mainstream και κυρίως φιλελεύθερη αντίληψη για το φασισμό εξαντλεί και αποδίδει το φαινόμενο σε σχετικά μικρές οργανώσεις λούμπεν ατόμων, φουσκωτών με ξυρισμένα κεφάλια, αγράμματων (‘’εμα τημεί χρισι αυγεί΄΄) ή το πολύ πολύ μικρομαγαζατόρων. Παρόμοιας φύσης είναι και η μέσω της βιομηχανίας της κουλτούρας επιβαλλόμενη αντίληψη ότι ο ναζισμός και ο Β’ Παγκόσμιος ήταν αποτέλεσμα απλώς κάποιων τρελών, ψυχασθενών που ήρθαν από το πουθενά, έπεσαν από τον ουρανό, και που για κάποιους μυστήριους και σαγηνευτικούς λόγους πήραν τον έλεγχο της Γερμανίας και ολόκληρης σχεδόν της Ευρώπης, απλά γιατί δε γουστάρανε τους εβραίους.
……….

https://youtu.be/5MNbR598sr4 η αντιναζιστική σκηνή από το Μανχάταν του Γούντι Άλεν (Έλλην.υπότιτλοι)

Η Χρυσή Αυγή είναι φασισμός, αλλά ο φασισμός δεν είναι η Χρυσή Αυγή, δηλαδή δεν είναι μόνο αυτή, δεν εξαντλείται εκεί, δεν περιορίζεται σε μερικούς ‘’ούγκανους’’. Πώς μπορεί να γίνει κατανοητή η άνοδος του φασισμού στην Ελλάδα, αν δεν ληφθούν υπόψη οι φασιστικές τάσεις των τόσο μορφωμένων πολιτισμένων αστών;

………
Πώς είναι απαραίτητη και κρίσιμη η διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης για να κατανοεί τον κόσμο και τις εξελίξεις γύρω της και να μην ψάχνει σωτηρία και ευαγγέλια σε οπισθοδρομικές αντιλήψεις. Αλλά ποια μόρφωση; Ποια παιδεία; Ποιος καθορίζει τι περιέχει η εκάστοτε παιδεία; Παραγνωρίζεται ότι ήταν η παιδεία, σχεδιασμένη από πανεπιστημιακούς από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο, που καλλιέργησε ακριβώς τον πυρήνα των ιδεών της Χρυσής Αυγής, τα ‘’ελληνοχριστιανικά ιδεώδη’’, τους απίστευτης φαντασίας μύθους της ελληνικής εθνικής ιστορικής αφήγησης, τον ανταγωνισμό, το κυνήγι του κέρδους και τον κοινωνικό κανιβαλισμό σαν πρωταρχικές αξίες, ότι ήταν π.χ. η παιδεία των μετριοπαθών Βρετανών Οξφόρδης που γέννησε την ευγονική και τον βιολογικό ρατσισμό. Πώς μπορούν να αγνοούνται αυτά σε τόσες ”εξηγήσεις” για τον φασισμό; Οι πιο ανθρωπιστικά ‘’μορφωμένοι’’ με τα δεκάδες πτυχία και χορηγίες που θέλουν να μορφώσουν άλλους δε μορφώθηκαν οι ίδιοι ποτέ. Διάβαζαν πολύ ”κριτική θεωρία”, αλλά ίσως δεν κατάλαβαν ποτέ την κεντρική θέση των Αντόρνο και Χόρκχαιμερ ότι το Άουσβιτς δεν ήταν η εξαίρεση αλλά η λογική κατάληξη του δυτικού πολιτισμού και της προόδου του καπιταλισμού.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.